تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 131

کسی که در اثر کودکی توازن ندارد و به زمین می خورد یا به معنای گرم بودن مزاج است.»

در پاورقی بحارالانوار می گوید: «کلمهَ حزْور فإنّها بالحاء المهمله و الزای کَعَمْلَس، الغلام القوی و الرجل القوی کما فی القاموس او الغلام إذا اشتد و قویَ و خدم کما فی الصحاح و قد یقال بالتخفیف؛ کلمه حَزْوَر بر وزن عَمْلَس، یعنی جوان و مردی قوی پنجه چنان که در قاموس آمده و یا آن گونه که در صحاح آمده یعنی جوانی که قدرتمند و پر قدرت گردد و به خدمتگزاری بپردازد».(1)

روایت سوّم

اشاره

«عبد الواحد بن عبدالله قال: حدّثنا محمّد بن جعفر القرشی، قال: حدّثنا محمّد بن الحسین بن ابی الخطاب، قال: حدّثنی محمّد بن سنان، عن حذیفه بن المنصور، عن أبی عبدالله علیه السلام أنه قال: إنّ لِلّه مائده _ و فی غیر هذه الروایه «مأدُبه» _ بقرقیسیاء یطلع مطلع من السماءِ فینادی یا طیرالسماءِ و یا سباع الأرض هلّموا اِلی الشبع من لحوم الجبّارین(2)؛ در قرقسیا میهمانی الهی برقرار است - هاتفی از آسمان ندا می دهد: ای پرندگان آسمان و ای درّندگان زمین بر سیر کردن خود از گوشت بدن ستمگران، بشتابید.»

بحث رجالی

1. اما عبدالواحد بن عبدالله، ثقه(3) است. محمّد بن جعفر الرزّاز، دایی ابوغالب زراری است که یکی از روات احادیث و جزء مشایخ شیعه است. و از جمله کسانی بوده که در سال وقوع غیبت، به عنوان هیئتی به مدینه آمد که در این ارتباط، جویا شود.

2. و امّا محمد بن حسین بن ابی الخطاب از بزرگان اصحاب است. نجاشی در مورد او گفته است: «… جلیل من أصحابنا عظیم القدر، کثیرالروایه، ثقه، عین» شیخ طوسی در فهرست می گوید: «کوفی،

1- بحارالانوار، ج 5، ص 251.
2- غیبت نعمانی، ص 278.
3- معجم رجال الحدیث، ج 15، ص 171، شماره 10396.