تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 76

پایه های حکومت آنان بوده است.

مناقشه دوم

این روایت، با روایات بسیاری که در باب امر به معروف و نهی از منکر و باب جهاد وارد شده، منافات دارد.(1) به ویژه که برخی از فقهای معاصر، در دوران غیبت حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف جهاد ابتدایی را نیز واجب و فتوا به وجوب آن داده اند. آقای خویی در ملحقات منهاج الصالحین چنین می گوید:

«و قد تحصّل من ذلک أنّ الظاهر عدم سقوط وجوب الجهاد فی عصر الغیبه و ثبُوتُه فی کافه الأعصار لدی توفّر شرائطه. و هو فی زمن الغیبه، منوط بتشخیص المسلمین من ذوی الخبره فی الموضوع أنَّ فی الجهاد معهم مصلحه للإسلام علی أساس أنّ لدیهم قوّه کافیه من حیث العدد و العُده لدحرهم بشکل لا یحتمل عادهً أنْ یخسروا فی المعرکه. فإذا توفّرتْ هذه الشرائطُ عندَهم و وجبَ علیهم الجهادُ و المقاتله معهم(2)؛ از مجموع مطالب گذشته، چنین به دست آمد که ظاهراً وجوب جهاد در دوران غیبت، ساقط نمی شود؛ بلکه جهاد در تمامی زمان ها، در صورت جمع بودن شرایط جهاد، واجب است که این شرایط منوط به تشخیص اهل خبره و کارشناسان مسائل نظامی است و جهاد، باید به مصلحت اسلام باشد و نیرو و سلاح کافی برای راندن دشمن وجود داشته باشد به گونه ای که هرگز احتمال شکست در جنگ، به نظر نرسد. بنابراین، در صورتی که این شرایط جمع باشد، جهاد و جنگ با دشمن واجب می شود.» سپس گفته است: «و امّا ما ورد فی عدّه من الروایات من حرمه الخروج بالسیف علی الحکّام و خلفاء الجور قبلَ قیام قائمنا _ صلوات الله علیه _ فهو أجنبی عن مسألتنا هذه و هی الجهاد مع الکفار رأساً و لا یرتبط بها نهائیاً(3)؛ امّا روایاتی که درباره حرمت قیام مسلّحانه علیه فرمانروایان و زمامداران ستم پیشه، پیش از قیام [حضرت] قائم ما وارد شده، ارتباطی به بحث ما ندارد و با موضوع مورد بحث ما که جهاد مستقیم با کفّار است بیگانه

1- وسائل الشیعه، ج 15 و 16.
2- ملحق منهاج الصالحین، ص 368.
3- ملحق منهاج الصالحین، ص 368.