تا ظهور: پژوهشی جامع پیرامون آموزه و مباحث مهدویت صفحه 96

مدحه و سمّیناه بالمزار الکبیر و قال فی الفصل الآخر: و المزار الکبیر یعلم من کیفیه إسناده أنّه کتاب معتبر و قد أخذ منه السیّدان ابنا طاووس کثیراً من الأخبار و الزیارات … مراده من ابنی طاووس: السیّد رضی الدین علی فی مزاره و السیّد عبد الکریم فی فرحه الغری»(1).

از بیانات علاّمه مجلسی استفاده می شود که هم کتاب و هم مؤلِف آن نزد وی معتبر بوده است.

محدّث نوری در ادامه می گوید:

«و منه یظهر أنّه معدود فی زمره الفقهاء کما أنّه یظهر من صدر کتابه الإعتماد علی کل ما أودعه فیه و أنّ ما فیه من الزیارات کلّها مأثوره و إن لم یستند بعضها إلیهم علیهم السلام فی محلّه»(2).

دیدگاه محدث نوری در مورد مؤلف

«والذی أعتقده أنّه من مؤلفات محمّد بن جعفر المشهدی و هو بعینه محمّد بن جعفر الحائری و إن جعل فی أمل الآمل له عنوانین و ظنّه اثنین _ قال فیه: الشیخ محمّد بن جعفر الحائری فاضل جلیل له کتاب (ما اتفق من الأخبار فی فضل الائمّه الأطهار علیهم السلام إلی أن قال: الشیخ محمّد بن جعفر المشهدی کان فاضلاً محدّثاً صدوقاً له کتب یروی من شاذان بن جبرئیل القمّی».

نتیجه:

محدّث نوری برخلاف آقای خوئی قائل شدند که ابن مشهدی مجهول العین نیست و او را بر محمد بن جعفرالمشهدی تطبیق کردند و مجهول الوصف بودن او را نیز نمی پذیرند، زیرا شواهدی می آورند و در آخر نیز می گوید: «و یظهر منه أنّه رحمه الله من أعاظم العلماء واسع الروایه کثیر الفضل معتمد علیه کما أنّه یظهر ممّا ذکرنا من خطبه کتابه أنّ کل ما فیه من الدعوات و الزیارات مأثوره عنهم»(3).

1- خاتمه المستدرک، ج 1، ص 358.
2- خاتمه المستدرک، ج 20، ص 360.
3- خاتمه المستدرک، ج 1، ص 364.