منجی در ادیان صفحه 107

هَادِیاً وَنَصِیرا»(1)؛ یعنی تنها خدای تو برای هدایت و نصرت و یاریت کفایت می کند.

اهتدی (او هدایت را برای خود پذیرفت) در قرآن دقیقاً به صورت مجهول انعکاسی به کار رفته است که صیغه مفعولی آن مهتدی می باشد، بنابراین انسانی که هدایت الهی می یابد به سادگی به این مهم نمی رسد، بلکه خود، هدایت ربانی(2) را یا با فطرت و یا با عقل در می یابد و با این دو ابزار می تواند علم الهی را کسب کند. در نتیجه، این دو ابزار او را به عبودیت ذات باری (با پیروی از قوانین الهی در روی زمین) رهنمون می سازند، اما در عین حال، قوانین الهی را نمی توان با این دو مأخذ آگاهی کشف کرد؛ لذا در سراسر تاریخ، خداوند علم و قوانین خود (وحی) را به انسان های هدایت یافته نشان داده است تا بشریت را به راه راست رهنمون سازند. این انسان های هدایت یافته را «پیامبر» می نامند. پیامبران واجد ارزش های والایی هستند که آنان را قادر می سازد تا فرامین و دستورات الهی را به مرحله اجرا در آورند و مردم را به دور از هر خطایی رهبری کنند. از این رو، قرآن آنان را «هداه» (مفرد هادی) می نامد. زیرا با یاری خداوند به راه راست هدایت (مهتدون) شده اند(3)؛ واژه مهدی (شخص هدایت شده) همان معنی مهتدی را دارد.

1- فرقان/ 31.
2- 112.E. I art. At – Mahdi .
3- 6- 7. Sachedina. Op. cit .