منجی در ادیان صفحه 190

نه هزار سال باز به یک مدتی از عمرجهان قائل بوده اند.(1)

متن ها در بیان ادوار تاریخ زرتشت متفاوت است:

نقل اول: بر اساس متن پهلوی، به موجب اساطیر زرتشتی، عمر جهان، دوازده هزار سال تعیین شد که به چهار دوره سه هزار ساله تقسیم می شود؛ دوره سه هزار ساله اول، آفریدگان از اهورا مزدا پدید آمدند و در حالت روحانی و مینوی و به شکل بی اندیشه، بی جنبش و لمس نشدنی در جهان برین بودند. دوره سه هزار ساله دوم، مینو تبدیل به گیتی می شود؛ به این شکل که آفرینش از حالت روحانی به حالت مادی و جسمانی مبدل می گردد. آفریدگان در این دوره، بدون گناه در حالت بهشتی روی زمین به سر می بردند و در سه هزار ساله سوم با آمدن اهریمن، دوران آمیختگی و کشمکش دایمی انسان ها و قوای اهریمن آغاز می شود. در پایان این هزاره سوم زرتشت متولد می شود(2) و با تولد او سه هزاره آخر هستی آغاز می شود. در سه هزار ساله چهارم، سه موعود مزدیسنان به فاصله هزار سال از یکدیگر ظهور خواهند کرد.(3)

1- کریستین سن، آرتور، ایران در زمان ساسانیان، ترجمه رشید یاسمی، انتشارات دنیای کتاب، چاپ نهم، 1374 ص 221.
2- ر.ک: بندهش هندی، ترجمه رقیه بهزادی، ص 21 نیبرگ، هنری ساموئل، دینهای ایران باستان، ترجمه سیف الدین نجم آبادی، صص9-28.
3- در منابع و کتب زرتشتی و کتابهای که در این زمینه تالیف شده کیفیت تولد این موعود مطرح شده و حتی نام مادران آنهاذکر شده است. در دانشنامه ی مزدیسنا، جهانگیر اوشیدری، ص 99 و در مینوی خرد، ترجمه احمد تفضّلی، ص 87، و در دینکرت (دینکرد) کتاب هفتم، فقرات ص 5-61 و سوشیانت در اندیشه، علی اصغر مصطفوی، ص 89، این مطلب آمده است.