اگر روزگار مرا به تأخیر انداخت و نتوانستم به یاریت بیایم و با دشمنانت بجنگم، اینک صبح و شام بر تو گریه می کنم و به جای اشک، خون می گریم....(1)
از این گونه نقل ها و روایات، بسیار است. معصومین علیهم السلام در ایام خاصّ، قبر امام حسین و حضرت زهرا و پیامبر و امیرمؤمنان را هم زیارت می کردند، هم با ذکر مصائب آنان، برایشان اشک می ریختند، هم شیعه را به عزاداری بر این خاندان مظلوم و زیارت قبورشان و یاد فضایلشان و شادی در شادیشان و غم در ایام حزنشان دعوت می کردند و دوست داشتند که این همدلی و همراهی و همسویی با اهل بیت، در شیعیان وجود داشته باشد.
عنایت امامان، شامل عزاداران عترت و شیعیان همدل با اهل بیت می شود.
بکوشیم تا این همدلی را در خودمان و خانواده ها و فرزندان خود، تقویت کنیم و به عنوان تعظیم شعائر دینی، ایام مخصوص به آنان را بزرگ بشماریم و آنان را از یاد نبریم و در خانه های ما حسّ و حال و نشانه همدلی با اهل بیت دیده شود؛ هم در شعائر، هم در عمل!
1- «لأندبنَّ علیک صباحاً و مساءاً...»، (بحارالأنوار، ج98، ص238).