حُسن خلق
اخلاق نیکو و برخورد مؤدبّانه و عفو و گذشت و خوشرویی و... همه از مصادیق «حُسن خلق» اند.
آن چه آدمی را نزد خدا و خلق محبوب می سازد و در دل ها جای می دهد، اخلاق نیکوست. در حدیثی نبوی آمده است:
اِنَّ الرّجُلَ یُدرِک بِحُسْنِ خُلقِه دَرَجهَ الصّائمِ القائِمِ؛(1)
انسان بااخلاق نیکویش به درجه روزه دار شب زنده دار می رسد.
حسن خلق، یک فضیلت اخلاقی است. پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم اخلاقی نیکو و برخوردار از حلم و مدارا و گذشت و صبر و ادب و احترام داشت و از خداوند، مدالِ «وَإِنَّک لَعَلی خُلُقٍ عَظِیمٍ» گرفت.(2) بعثت خویش را بر اساس به کمال رساندن مکارم اخلاقی معرفی فرمود: «اِنّما بُعِثْتُ لِاُتَمِّمَ مَکارِمَ الأخلاقِ»(3) و فرمود:
اَشْبَهُکم بی اَحسَنُکم اخلاقاً؛(4)
1- میزان الحکمه، حدیث5012.
2- قلم، آیه4.
3- کنز العمّال، حدیث5217.
4- بحارالأنوار، ج70، ص296.