- پیشگفتار 1
- معنای ارتباط و ملاقات و انواع آن 4
- فرضیه های بحث 8
- اشاره 8
- دیدگاه نخست: امکان ملاقات 17
- اشاره 17
- الف) روایات 18
- اشاره 26
- ب) تشرفات 26
- 2. اعتراف تشرف یافتگان 28
- 3. تأیید علمای شیعه 30
- 4. نقل اعمال و ادعیه از سوی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف 31
- دیدگاه دوم: عدم امکان ملاقات 43
- اشاره 49
- دلایل عدم امکان ملاقات 49
- الف) روایات غیرتوقیع 50
- اشاره 58
- 2. سند توقیع 60
- 3. دلالت توقیع 67
- 4. متن شناسی توقیع 73
- 5. تعارض توقیع با نقل تشرفات 90
چون کلینی، محمد بن یحیی، محمد بن حسین(ابو جعفر زیات)، حسن بن محبوب و اسحاق بن عمار صیرفی هستند که همگی از اکابر اصحاب شیعه و ثقات به شمار می آیند.
دسته چهارم: روایتی است دال بر مصاحبت و همراهی عده ای در رکاب حضرت عجل الله تعالی فرجه الشریف .
ابوبصیر از امام صادق علیه السلام نقل می کند که حضرت فرمود:
لابدَّ لصاحب هذا الأمر من غیبه و لابدَّ له فی غیبته من عزله و نعم المنزل طیبه و ما بثلاثین من وحشه؛(1)
خواسته و سنت الهی بر این است که صاحب این امر ناگزیر غیبتی دارد و در دوران غیبت نیز ناچار از کناره گیری و دوری از مردم است. مدینه طیبه محلی مناسب به شمار می رود. او با داشتن سی نفر همراه، هرگز تنها نخواهد بود.
بنابر روایات، ملاقات با امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف در زمان غیبت به طور محدود تأیید می شود؛ زیرا:
بنابر روایات دسته اول مردم حضرت را مثل فردی معمولی می بینند، اما به ایشان توجه و التفات ندارند. مسئله توجه نکردن و نشناختن نیز در موضوع بحث
1- اصول کافی، ج1،ص340؛ نعمانی، الغیبه، ص188؛ بحارالأنوار، ج52، ص157.