- پیشگفتار 1
- معنای ارتباط و ملاقات و انواع آن 4
- فرضیه های بحث 8
- اشاره 8
- اشاره 17
- دیدگاه نخست: امکان ملاقات 17
- الف) روایات 18
- ب) تشرفات 26
- اشاره 26
- 2. اعتراف تشرف یافتگان 28
- 3. تأیید علمای شیعه 30
- 4. نقل اعمال و ادعیه از سوی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف 31
- دیدگاه دوم: عدم امکان ملاقات 43
- اشاره 49
- دلایل عدم امکان ملاقات 49
- الف) روایات غیرتوقیع 50
- اشاره 58
- 2. سند توقیع 60
- 3. دلالت توقیع 67
- 4. متن شناسی توقیع 73
- 5. تعارض توقیع با نقل تشرفات 90
البته او از نظر والایی مقام و شهرت به توصیف نیاز ندارد.
دوم. شیخ صدوق، محمد بن علی بن الحسین بن موسی بابویه قمی که او نیز به دلیل شهرت و معروفیت کتابش و جلالت قدرش، نیازی به توضیح ندارد.
سوم. ابومحمد حسن بن احمد مکتب که اسم کاملش ابومحمد حسن بن الحسین بن ابراهیم بن احمد بن هشام المکتب است(1) و صدوق بارها از او با طلب رضایت و رحمت خداوند روایت کرده است _ چنین چیزی از نشانه های صحت و وثاقت است.(2)
هم چنین استناد و اعتماد علما از زمان صدوق تا این زمان از دلایل درستی توقیع به شمار می رود، چنان که هیچ یک از آنان در اعتبار آن مناقشه و تأملی نکرده اند.(3) در نهایت نویسنده مکیال المکارم نتیجه می گیرد که:
حدیث مذکور ازروایات قطعی است که هیچ شک و شبهه ای در آن راه ندارد.(4)
1- البته ابومحمد، در سند، نفر دوم است، ولی در این جا ترتیب سند مورد نظر نیست.
2- مکیال المکارم، ج 2، ص 492.
3- مکیال المکارم، ج 2، ص494.
4- مکیال المکارم، ج 2، ص494.