ارتباط و ملاقات صفحه 72

دور خود جمع و اقدام به تشکیل و تأسیس فرقه و مذهب و دیانت کردند، نمونه های بارز این روی کرد خطرناک به شمار می روند؛ آنها که با ادعایی به ظاهر کوچک، به تدریج از ادعای بابیت به مهدویت و از آن نیز سر از انکار نبوت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و دین اسلام و ادعای اولوهیت و خدایی در آوردند، و امروزه با ادعای نجات کل بشر، همگان را به خود فرا می خوانند.(1)

متن توقیع مبارک، سراسر هشدار به پیدایش چنین آفت خطرناکی است. از این رو، پیش تر آن حضرت آفت زدایی کرده و با صدور این توقیع، از نفوذ چنین جریان های ناپاکی جلوگیری نموده است. بر اساس همین سند تاریخی، علمای شیعه هیچ گاه ادعای وساطت و نمایندگی و پیام رسانی را از کسی نپذیرفته اند و مدعیان دروغین را نیز رسوا و مطرود ساخته اند.

بنابراین، موقعیت شناسی توقیع و فضای حاکم بر عصر صدور آن، ما را در فهم منظور و معنای توقیع کمک می کند. ذهنیت حاکم بر شیعیان در شرایط پایان غیبت صغرا و آغاز غیبت کبرا، به گونه ای بوده