- پیشگفتار 1
- معنای ارتباط و ملاقات و انواع آن 4
- فرضیه های بحث 8
- اشاره 8
- دیدگاه نخست: امکان ملاقات 17
- اشاره 17
- الف) روایات 18
- اشاره 26
- ب) تشرفات 26
- 2. اعتراف تشرف یافتگان 28
- 3. تأیید علمای شیعه 30
- 4. نقل اعمال و ادعیه از سوی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف 31
- دیدگاه دوم: عدم امکان ملاقات 43
- دلایل عدم امکان ملاقات 49
- اشاره 49
- الف) روایات غیرتوقیع 50
- اشاره 58
- 2. سند توقیع 60
- 3. دلالت توقیع 67
- 4. متن شناسی توقیع 73
- 5. تعارض توقیع با نقل تشرفات 90
امام؟در صورت حصول چنین توفیقی، نقل آن برای دیگران جایز است یا نه؟ وظیفه دیگران در برابر نقل ملاقات چیست؟ آیا باید آن را تکذیب کنند؟
فرضیه های بحث
اشاره
این موضوع را می توان به صورت کلی در قالب دو فرضیه مثبت و منفی مطرح کرد. هرکدام از این دو فرضیه نیز از دو جنبه طرح شدنی است: امکان عقلی قضیه و امکان عرفی و عملی آن.
امکان عقلی از جهت نظری قابل طرح و گفت وگوست که با توجه به روشن بودن مسئله، لازم نیست بدان بپردازیم؛ زیرا امکان عقلی ملاقات، امری اجماعی است؛ نه در میان عالمان شیعه کسی را می توان یافت که آن را نفی کرده باشد و نه دلیلی بر انکار آن وجود دارد. رؤیت حضرت نه موجب تناقض است تا استحاله عقلی را به همراه آورد، و نه هیچ گونه محذور عقلی دیگری را در پی دارد، بلکه دلایل عقلی نیز مؤید آن است. در زمان غیبت نیز مقتضی رؤیت و ملاقات، هم چنان وجود دارد. دلایلی مانند فلسفه امامت، ضرورت وجود حجت در هر عصر، نیاز و اضطرار مردم به امام عجل الله تعالی فرجه الشریف مقتضی آن است که مردم بتوانند با امام رابطه برقرار سازند و از برکات حضور وی بهره مند گردند. اگر مردم از حضور ملموس امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف در عصر