- پیشگفتار 1
- معنای ارتباط و ملاقات و انواع آن 4
- فرضیه های بحث 8
- اشاره 8
- دیدگاه نخست: امکان ملاقات 17
- اشاره 17
- الف) روایات 18
- ب) تشرفات 26
- اشاره 26
- 2. اعتراف تشرف یافتگان 28
- 3. تأیید علمای شیعه 30
- 4. نقل اعمال و ادعیه از سوی امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف 31
- دیدگاه دوم: عدم امکان ملاقات 43
- دلایل عدم امکان ملاقات 49
- اشاره 49
- الف) روایات غیرتوقیع 50
- اشاره 58
- 2. سند توقیع 60
- 3. دلالت توقیع 67
- 4. متن شناسی توقیع 73
- 5. تعارض توقیع با نقل تشرفات 90
یک جانبه حضرت اذن تشرف می یابند. پس اگر کسی به طور اتفاقی یا بر اثر توجه و توسل به آن حضرت، در بعضی موارد به فیض ملاقات برسد، نه تنها در نقل آن دروغ گو نیست و جواز تکذیب آن از این توقیع به دست نمی آید، بلکه به فیض و سعادتی بزرگی نیز رسیده است. گرچه کسانی که این توفیق الهی نصیب آنان شده است، نوعاً به دلیل دوری از شائبه ریا و شهرت، از نقل آن سر باز می زنند یا فقط آن را نزد اشخاصی که محرم راز باشند، به ودیعه می گذارند. شاید یکی از دلایل این کتمان و محافظت نیز ترس از تخطئه کسانی باشد که به طور افراطی و غیرمنطقی، هر نوع سخنی را در این زمینه، با حربه انکار و تکذیب دروغ می پندارند و طرد و نفی می کنند.(1)
به نظر می رسد، راه اعتدال و نگاه منصفانه در این باره تفکیک میان تشرفات معتبر و ادعاهای بی اساس و کذب است و باید معیارهای صحیح را در پذیرش یا رد چنین قولی به کار بست؛ دقیقاً همان روشی که فقها همواره در مورد نقل احادیث و روایات به کار می برند و در قبول و رد خبر، ملاک و ضوابط
1- این روی کرد افراطی، فریاد بعضی از نویسندگان را بلند کرده که دردمندانه می گویند: وای به حال امتی که به عده ای از اخیار، فقط به خاطر این که به محضر امام زمانش تشرف داشته اند، تهمت دروغ و فریب می زنند. (حسین علی پور، کرامات حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف، ص 36، تصحیح مسجد مقدس جمکران، قم 1380 شمسی).