پژوهه مهدوی صفحه 1

امام شناسی

امام در لغت به معنای : « پیشوا » و « مقتدا » می باشد .

خلیل بن احمد ، پیشوای ارباب لغت می گوید :

کُلُّ مَنْ اُقْتُدِیَ بِهِ وَقُدِّمَ فِی الاُمُورِ فَهُوَ إِمامٌ ؛

هر کسی که جلودار امور باشد و به او اقتدا کنند ، او « امام » است .(1)

راغب در این رابطه گوید :

الإمام : اَلْمُؤْتَمُّ بِهِ إِنْساناً ؛

امام انسانی است که او را پیشوا قرار دهند .(2)

ابوبشر لغوی می گوید :

امام در لغت عرب جلودارِ مردم را گویند ... که در طول سفر و تاریکی شب راهبر راهروان است .(3)

امام و پیشوا در اصطلاح به کسی گفته می شود که جلودار جماعتی باشد و رهبری ایشان را در یک مسیر اجتماعی ، یا مرام سیاسی ، یا مسلک علمی و یا دینی برعهده بگیرد .(4)

امامت ریاست فراگیر دینی ، همراه با ترغیب و تشویق مردمان بر حفظ مصالح

1- 1 . خلیل بن احمد ، کتاب العین ، مادّه « امم » ؛ ترتیب العین ، ص 55 .
2- 2 . راغب اصفهانی ، المفردات فی غریب القرآن ، ص 24 .
3- 3 . شیخ صدوق ، معانی الأخبار ، ص 96 .
4- 4 . علامه طباطبایی ، شیعه در اسلام ، ص 109 .