پژوهه مهدوی صفحه 131

بعد از قرآن کریم ، کتابی صحیح تر از کتاب الموطّأ وجود ندارد .(1)

نیامدن احادیث حضرت مهدی علیه السلام در کتاب الموطّأ یا به این جهت است که این کتاب یک مجموعه فقهی است و سر فصلی متناسب با احادیث موعود ندارد .

و یا به دلیل جوّ خفقان عجیبی است که در ایام او از سوی دستگاه خلافت در همه جا ، به ویژه در مدینه حاکم بود وگرنه مالک در مورد جنبش زیدیه نظر مثبت داشت ، حتی به هنگام خروج محمد بن عبداللّه ، مشهور به نفس زکیه از او اجازه خواستند که به همراه او بر علیه منصور دوانیقی خروج کنند ، ایشان اجازه داد . گفتند : بیعت منصور بر گردن ماست ، گفت : مانعی ندارد ، زیرا شما از روی اجبار با او بیعت کرده اید ، کسی که مجبور باشد بیعتش تأثیر ندارد ، پس اهالی مدینه براساس فتوای مالک با او خروج کردند .(2)

هنگامی که جعفر بن سلیمان والی مدینه شد به او گفتند : مالک بیعت شما را بیهوده می داند و به حدیث ثابت بن احنف پیرامون « طلاق مُکْرَه » استناد می کند .

والی او را طلبید ، مالک به روایتی که به دست او رسیده بود استناد کرد و از آن دفاع نمود ، والی خشمگین شد ، دستور داد جامه های مالک را از تنش بیرون آوردند و با تازیانه بر پیکر لختش نواختند .

هنگامی که او را می بردند ، طوری دستش را کشیدند که دستش از شانه در رفت .

از آن تاریخ به بعد ، هنگامی که مالک از جایش بر می خاست ، آن دستش را با دست دیگرش حرکت می داد .(3)

عالمان فرزانه و فرهیختگان با فضیلت از راهیانِ راه مالک ، در مورد حضرت مهدی علیه السلام بیان صریح و سخنان شفّافی دارند که به شماری از آنها اشاره می کنیم :

1 . شمس الدین ، ابوعبداللّه ، محمد بن احمد بن أبی بکر مالکی قرطبی (671 ه . )

حافظ قرطبی در کتاب معروفش : التذکره به دنبال فصل « أشراط الساعه » چندین

1- 1 . محب الدین خطیب ، الموطأ ، ج 2 ، ص 1006 .
2- 2 . ذهبی ، تاریخ الاسلام ، ج 9 ، ص 23 ؛ سیوطی ، تاریخ الخلفاء ، ص 261 .
3- 3 . ذهبی ، سیراعلام النبلاء ، ج 8 ، ص 80 .