پژوهه مهدوی صفحه 158

لِمُحِبِّی شیعَتِکَ ؛(1)

ای علی ! خداوند ، ترا ، ذریه ات را ، فرزندانت را ، خاندانت را ، شیعیانت را و دوستداران شیعیانت را آمرزید .

7 . و در حدیث دیگری فرمود :

اِذَا کَانَ یَوْمَ الْقِیَامَهِ دُعِی النَّاسُ بِاَسْمَائِهِمْ وَ أَسْمَاءِ اُمَّهَاتِهِمْ ، اِلاَّ هَذَا یعنی : علیا وَ شیعَتُهُ ، فَاِنَّهُمْ یُدْعَوْنَ بِاَسْمَائِهِمْ وَ اَسْمَاءِ آبَائِهِمْ لِصَحَّهِ وِلاَدَتِهِمْ ؛(2)

چون رستاخیز به پا شود ، همه مردمان با نام خود و نام مادرانشان خوانده می شوند ، به جز این ( یعنی علی علیه السلام ) و شیعیانش ، که آنها با نام خود و نام پدرانشان خوانده می شوند به جهت طیب مولدشان .

8 . در ضمن یک حدیث طولانی آمده است که چون علی علیه السلام وارد شد ، پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود : برادرم آمد ، آنگاه با دست خود کعبه را لمس کرد و فرمود :

وَ الَّذِی نَفْسی بیدِهِ ، اِنَّ هَذَا وَ شیعَتَهُ هُمُ الْفَائِزُونَ یَوْمَ الْقِیَامِهِ ؛(3)

سوگند به کسی که جانم در دست قدرت اوست ، این علی علیه السلام و شیعیانش در روز قیامت رستگارانند .

1- 1 . ابن حجر ، الصّوائق المحرقه ، ص 96 ، 139 و 140 .
2- 2 . مسعودی ، مروج الذّهب ، ج 2 ، ص 51 .
3- 3 . سیوطی ، الدرّ المنثور ، ج 6 ، ص 379 .