علامه طبرسی پس از نقل حدیثی از کتاب مشیخه حسن بن محبوب زرّاد متوفّای 224 ه . یادآور می شود که او بیش از یک قرن پیش از آغاز غیبت کبری دیده از جهان فرو بسته ، آنگاه می فرماید :
خوب بنگر که چگونه دو غیبت برای آن حضرت حاصل شد ، همانگونه که پدران بزرگوارش پیش از تولد آن حضرت پیش بینی کرده بودند .(1)
برخی از علمای عامه نیز به روایات دو غیبت تصریح کرده اند ، به عنوان مثال :
ابن صبّاغ مالکی ، متوفّای 855 ه . می نویسد :
در روایت صحیح آمده است که برای آن حضرت دو غیبت است ، که یکی از آنها طولانی تر از دیگری است . اما غیبت نخستین که کوتاه تر است ، از تولد آن حضرت آغاز می شود و تا پایان وجود سفیران بین او و شیعیان ادامه می یابد .
غیبت دوم از روز انقطاع سفارت آغاز می شود و در پایان آن با شمشیر خروج می کند .2
7 . نوّاب اربعه
مهمترین شاخصه دوران غیبت صغری وجود چهار سفیر شناخته شده بود که بین شیعیان و آن حضرت رابط بودند .
نواب اربعه که به عنوان « نایب خاص » شناخته می شدند به ترتیب عبارت بودند از :
1 . ابوعمرو عثمان بن سعید عمری
2 . ابوجعفر محمد بن عثمان بن سعید
3 . ابوالقاسم حسین بن روح نوبختی
1- 1 . علامه طبرسی ، اعلام الوری ، ج 2 ، ص 259 . 2 . ابن صباغ ، الفصول المهمّه ، ص 291 .