پژوهه مهدوی صفحه 20

3 . چون صاحب فرزند شد ، عرضه داشت :

حمد خدای را که در پیری اسماعیل و اسحاق را به من عطا فرمود .(1)

4 . تقاضای امامت برای عترت خود پس از اعطای اسماعیل و اسحاق بوده ، زیرا تعبیر « ذریّه » به کار برده ، که به معنای فرزندان خردسال می باشد .(2)

5 . این تقاضا پس از آزمون وی با ذبح حضرت اسماعیل بود که منطق وحی در این رابطه به صراحت می گوید :

به راستی این امتحان آشکاری است .(3)

روی این بیان حضرت ابراهیم علیه السلام در سنین کهنسالی پس از انجام مأموریت خطیر ذبح فرزند و دیگر آزمونهای سخت به مقام : « امامت » مفتخر شده است ، یعنی سالیان دراز پیامبر بود ، ولی امام نبود ، چنانکه در احادیث فراوان به آن تصریح شده است :

امام باقر علیه السلام در این رابطه می فرماید :

خداوند ابراهیم را به « بندگی » برگزید ، پیش از آنکه او را به پیامبری برگزیند .

سپس او را به « نبوت » برگزید ، پیش از آنکه به رسالت برانگیزد .

آنگاه او را به « رسالت » برانگیخت ، پیش از آنکه به « خُلَّت » برگزیند .

آنگاه او را به « خُلَّت » ( دوستی ) برگزید ، پیش از آنکه امامت را به او عطا کند .

هنگامی که همه ی این مقامات برای او گرد آمد فرمود :

1- 1 . سوره ابراهیم ( 14 ) ، آیه 39 .
2- 2 . ثعلبی ، الکشف والبیان ، ج 1 ، ص 269 .
3- 3 . سوره صافات ( 37 ) ، آیه 106 .