پژوهه مهدوی صفحه 208

7 . فضیل بن رسان گوید : به محضر امام صادق علیه السلام شرفیاب شدم ، مرا به اندرون خانه رهنمون شدند ، در آنجا به من فرمودند : یا فضیل ! عمویم زید کشته شد ، گفتم : آری ، جانم به فدای شما . فرمود :

رَحِمَهُ اللّه ، اَمَا اِنَّهُ کَانَ مُؤْمِنا وَ کَانَ عَارِفا وَ کَانَ عَالِما وَ کَانَ صَدُوقا ، اَمَا اِنَّهُ لَوْ ظَفَرَ لَوَفی ، اَمَا اِنَّهُ لَوْ مَلِکَ لَعَرَفَ کَیْفَ یَضَعُهَا ؛

خدایش رحمت کند ، به راستی او مؤمن بود ، او عارف ، دانشمند و راستگو بود ، اگر پیروز می شد به عهدش وفا می کرد ، اگر به قدرت می رسید می دانست که آن را در کجا قرار دهد .

عرضه داشتم اجازت می فرمایید چکامه ای بخوانم ؟ فرمود : مهلت ده ، آنگاه دستور داد پرده ای آویختند و درهایی را گشودند ، سپس فرمود بخوان . من چکامه ای خواندم و ناله هایی را از پشت پرده شنیدم ، فرمود : این چکامه از کیست ؟ گفتم : از سید حمیری ، فرمود : خدایش رحمت کند .(1)

8 . پس از شهادت زید حضرت صادق علیه السلام به شدت متأثر شد و آثار حزن و اندوه در سیمای آن حضرت آشکار شد ، آنگاه ابوخالد واسطی را فراخواند و هزار دینار از اموال شخصی خود به او داد و به او امر فرمود که آنها را در میان خانواده های افرادی که در محضر زید کشته شده اند تقسیم کند .

ابوخالد گوید که من آن را در میان خانواده ها تقسیم کردم ، به خانواده عبداللّه بن زبیر ، برادر فضیل بن رسّان چهار دینار رسید .(2)

به نقلی دیگر هزار دینار به عبدالرحمان بن سیابه دادند و امر فرمودند که آن را در