پژوهه مهدوی صفحه 53

واژه و اصطلاح شناسی مهدویت

اشاره

« مَهْدَوِیَّت » منسوب به « مَهْدِی » است .

« مَهْدیّ » اسم مفهول از واژه « هَدْی » است .

واژه « هَدْی » مطابق گفته اهل لغت دو اصل دارد .

ابن فارس پیشتاز واژه شناسانِ ریشه یاب در این رابطه می گوید :

لهُ اَصْلاَنِ :

1 . اَلتَقَدَّمُ لِلاِْرْشَادِ ؛

2 . بَعْثَهُ لَطَف .

برای واژه « هَدی » دو ریشه هست :

1 . جلو افتادن و پیشی جستن به جهت راهنمایی

2 . هدیه و پیشکش فرستادن .(1)

آنگاه برای توضیح بیشتر می فرماید :

هَدَیْتُهُ الطرَّیقَ ؛ یعنی : از او پیشی جستم تا راه را به او نشان دهم ، و هر کس به این منظور جلو بیفتد ، به او : « هادی » می گویند .

« الْهُدی » خلاف « الضَّلاَلَهِ » ؛ یعنی : هدایت ، که معنای مقابل ضلالت است . نیز از همان معنی نشأت گرفته است .

به سر و گردن حیوان « هادی » گویند ، زیرا از حیوان پیشی می گیرد . و پیکرش را به دنبال خود می کشد .

به عصا « هادی » گویند ، زیرا از صاحب عصا پیشی می گیرد ، گویی او را هدایت می کند.(2)