پژوهه مهدوی صفحه 64

اَلاَ وَ نَحْنُ بَنُو عَبْدِ الْمُطَّلِبِ سَادَهُ اَهْلِ الْجَنَّهِ ، اَنَا وَ عَلیٌ وَ جَعْفَرُ وَحَمْزَهُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسینُ وَ فَاطِمَهُ وَ الْمَهْدیُ ؛(1)

آگاه باشید که ما فرزندان عبدالمطلب سروران بهشت هستیم ، من ، علی ، جعفر ، حمزه ، حسن ، حسین ، فاطمه و مهدی .

کتاب سلیم بن قیس در عهد امیرالمؤمنین علیه السلام به رشته تحریر در آمده ، در آن ایام بیش از دو قرن به میلاد مسعود حضرت مهدی موعود باقی بود .

نگاهی گذرا به احادیث مهدویت در این تنها اثر بازمانده از نیمه اولِ قرن اول ، این حقیقت را به وضوح اثبات می کند که عنوان « مهدی » به عنوان یکی از نام های رائج حضرت ولی عصر ( عج ) در آن زمان مطرح بوده است .

گستره واژه مهدی

در کنار استعمال گلواژه مهدی در مهدی آخر الزّمان ، به مفهوم عام خود در مورد هر یک از معصومین علیهم السلام نیز به کار می رفت ، که به چند نمونه از آنها می پردازیم :

1 . یک نفر اعرابی به محضر رسول اکرم صلی الله علیه و آله شرفیاب شده ، پس از مشاهده معجزه ای اسلام پذیرفته ، آنگاه مدیحه ای در مورد آن حضرت سروده ، به مطلع زیر :

اَلاَ یَا رَسُولَ اللهِ اِنَّکَ صَادِقٌ فَبُورِکْتَ مَهْدیا وَ بُورِکْتَ هَادیا

هان ای فرستاده خدا ، تو راستگوی هستی ، چه راهبر مبارکی و چه راهنمای با برکتی هستی .(2)

2 . حسان بن ثابت ، شاعر معروف روز غدیر ، چندین چکامه در سوک رسول خدا سروده ، در یکی از ابیات آن می گوید :