پژوهه مهدوی صفحه 75

سیمای موعود در عهد عتیق

اشاره

در آیین یهود یکی از مسائل ریشه ای اعتقاد به « ماشیح » ، یعنی : منجی و « گئولا » ، یعنی : روز ظهور و دوران رهایی می باشد .

بسیاری از فرهیختگان یهود کتاب های فراوان در این رابطه نگاشته ، از ضرورت این عقیده برای هر یهودی سخن گفته اند .

به عنوان یک نمونه : « موسی بن میمون » معروف به: « هارامبام »(1) در این رابطه می گوید :

هر فرد یهودی که به « ماشیح » اعتقاد نداشته باشد و یا چشم به راهِ آمدن او نباشد ، منکر سخنان حضرت موسی و سایر پیامبران بنی اسرائیل است ، زیرا موضوع ماشِیَح به کرّات در متون مقدس عنوان شده است .(2)

« ایمانوئل شوحط » پیراون جایگاه رفیع و مقام منیع ما شیح می نویسد :

طبق عقیده هارامبام ، عقل و دانش او از حضرت سلیمان نیز بیشتر خواهد بود .

او از پدران قوم یهود ( ابراهیم ، اسحاق و یعقوب ) و نیز از همه انبیای بنی اسرائیل که پس از حضرت موسی برانگیخته شده اند ، بلند مرتبه تر خواهد بود .(3)

« جولیوس کرینستون » در کتاب گرانسنگ خود از مقام عصمتِ « ماشِیَح » ، همواره زیر نظر روح القدس بودن او ، آگاهی او از ژرفترین رازها و قدرت او بر زنده

1- 1 . شخصیت برجسته قوم یهود ، در قرن 12 میلادی ، موسی بن میمون ، مشهور به : « هارامبام » ، که در سال 1135 م . در قرطبه متولد شده ، در طب سرآمد شده ، به ریاست معنوی قوم یهود برگزیده شد ، 37 سال در قاهره اقامت نمود ، ده ها اثر به عبری و عربی نوشت ، که همه اش به چاپ رسیده ، به سال 1204 م . در فلسطین درگذشت و در طبریه خاکسپاری شد . ( زرکلی ، الأعلام ، ج 7 ، ص 329 ) .
2- 2 . انجمن کلیمیان تهران ، « نشریه بینا » ، س 1 ، ش 4 ، مرداد شهریور 78 ش .
3- 3 . همان .