اوصیک بهذا الغریب صفحه 33

باشیم که به شماری از آنها اشاره می کنیم:

1. در روز میلاد امام حسین علیه السلام پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله وسلم هنگامه ی شهادت آن حضرت را بیان کرد و در پایان فرمود:

فَمَنْ نَصَرَهُ فَقَدْ نَصَرَنی وَ نَصَرَ وَلَدَهُ الْحُجَّهَ ؛

هر کس او را یاری دهد، مرا یاری داده و فرزندش حضرت حجّت علیه السلام را یاری داده است.(1)

2. امام حسین علیه السلام در شب عاشورا اصحاب خود را آزمود، همه ی آنها اعلان وفاداری نمودند، آن گاه امام حسین علیه السلام خطبه ی مفصّلی ایراد کردند و در فرازی از آن فرمودند:

أَبْشِرُوا بِالْجَنَّهِ، فَوَاللّه ِ إِنَّما نَمْکُثُ ما شاءَ اللّه ُ، بَعْدَ ما یَجْری عَلَیْنا، ثُمَّ یُخْرِجُنَا اللّه ُ وَ إِیّاکُمْ حَتّی یَظْهَرَ قائِمُنا، فَیَنْتَقِمَ مِنَ الظّالِمینَ.

وَ أَنَا وَ أَنْتُمْ نُشاهِدُهُمْ فِی السَّلاسِلِ وَ الاْءَغْلالِ وَ أَنْواعِ الْعَذابِ؛

با بهشت برین بر شما بشارت باد.

پس از هنگامه ی شهادت که بر ما رخ می دهد، تا خدا بخواهد درنگ می کنیم، آن گاه به هنگام ظهور قائم ما، خداوند ما را بیرون می آورد و از ستمگران انتقام می گیرد.

من و شما آنان را مشاهده می کنیم که به بند کشیده شده، با انواع زنجیرها و شکنجه ها از آنها انتقام گرفته می شوند.

اصحاب پرسیدند: قائم شما کیست؟