اوصیک بهذا الغریب صفحه 41

2. اخلاص در عمل

بدون تردید هیچ عملی بدون اخلاص در درگاه احدیّت پذیرفته نمی شود، از این رهگذر سخنرانان، مدیحه سرایان و برپاکنندگان مجالس حسینی، سعی کنند که نیّت خود را خالص کنند و از هر گونه ریا و خودنمایی پرهیز نمایند.

مرحوم آیه اللّه بروجردی این حدیث را همواره بر زبان جاری می کردند که:

أَخْلِصِ الْعَمَلَ، فَإِنَّ النّاقِدَ بَصیرٌ ؛

عمل را خالص بگردان، که ارزیاب کاملاً آگاه است.(1)

مرحوم حاج آقا قدرت لطیفی نسب، رئیس فقید هیأت امنای مسجد مقدّس جمکران نقل می کرد که در تهران واعظی بود به نام: «نظام رشتی» که منبر بسیار جالبی داشت، به هنگام توسّل شور و شعف عجیبی ایجاد می کرد.

از او پرسیدم که این شور و حال را چگونه به دست آوردی؟

گفت: با کاروانی به زیارت عتبات عالیات رفتم، به هنگام بازگشت پولی برای سوغاتی نداشتم و نمی خواستم از کسی قرض کنم. به حرم رفتم و در کنار ضریح به حضرت عرض کردم: مولا جان! من نوکر شما هستم، ارباب و نوکری گفته اند. نوکر هر وقت گرفتار شود، به ارباب مراجعه می کند.

شب در عالم رؤیا دیدم که حبیب بن مظاهر با جمعی از شهداء در محضر مقدّس امام حسین علیه السلام نشسته اند و من در پشت سر حبیب قرار داشتم.

امام حسین علیه السلام به من فرمود:

نظام چه گفتی؟