از سبوی انتظار صفحه 95

خسته شده ام از نوشته های تکراری، از کوچه هایی که هر روز باید از آن گذشت! بیا تا دل های سنگینمان خالی شود. بیا بغض های گلویمان را بشکن و از ضربه های پولادینِ درد، نجاتمان ده.

مولا!

«لَیْتَ شِعری اَیْنَ اسْتَقَّرتْ بِکَ النَّوی!»(1)

کاش می دانستم در کجا، دل ها به دیدار تو آرامش خواهند یافت!

کاش می دانستم سرچشمه آرامش کجاست!

ندبه دهم: خلوت دل

ندبه دهم: خلوت دل

سلام بر تو یا حُجَّهَ اللّه ِ الَّتی لا تَخْفی

سلام بر تو یا نورَ اللّه الَّذی لا یُطْفی.(2)

چگونه می شود برای تو نهانی را در تصوّر آورد؟ چگونه می توان نور جمال و جلال تو را خاموش شدنی دانست؟ تو برتر از آنی که در تصوّر من آیی و درخشنده تر از آنی که خاموشی تو را در آغوش پذیرد!

آن گاه که خلوتِ با تو بودن به سمتِ دلم آغوش می گشاید، اشتیاقی در دشت دلم شکوفا می شود، ملکوت به دیدار روحم می شتابد و بند بندِ وجودم از شکوفه های آرامش سرشار می گردد... .

بارها تکرار لحظه های عطش را به تماشا ایستاده ام، ولی همیشه بی نصیب از جام نگاهت، حسرت تمنّا را به دستان شکیبایی سپرده ام.