عنایتی یا مهدی! که تهاجم عقیدتی و فرهنگی فراتر از زمان منع حدیث ، نشأت گرفته از همان عصر با آتش احقاد جنگ های بدر و خیبر و حنین به میدان اسانید حقانیت آباء تو آمده و کتاب «شب های پیشاور» را غیر مجاز، و بذله گویی خفاش های مرید سقیفه را مجاز می نماید.
«ماضَرَّ اِخوانَنا»(1) زیان نکردند برادران ما - اصحاب علی علیه السلام - که رفتند و زمان غیبت علی دوازدهم - یعنی مستور بودن عشق - را ندیدند؛ اگر چه خونشان ریخته شد، ولی با مشاهده ی جمال نورانی علی و دل دادن به راه او، به حیات جاودان رسیدند.
آنان امروز نیستند که غیبت را ببینند و آفات دوری از امام را حس نمایند و جام های غصّه ای را که متمدّن های متوحّش برای شیعیان فراهم آورده اند، بنوشند.
1- - نهج البلاغه، خطبه ی 182.