بصیرت و انتظار فرج صفحه 95

1- بحارالأنوار، ج 52، ص122.

می دهد، این ها مخلصان حقیقی و شیعیان راستین ما و دعوت گران به سوی دین خدا در نهان و آشکار هستند.

رسول خدا صلی الله علیه و آله به علی علیه السلام فرمودند: ای علی! بدان که شگفت انگیزترین مردم از جهت ایمان و عظیم ترین آن ها از روی یقین، مردمی هستند که در آخرالزّمان خواهند بود، پیامبر را ندیده اند و از امام نیز محجوبند، اما به سیاهی که بر سفیدی نوشته شده ایمان دارند.(1)

سقوط آخرالزّمانی

اوّلین شرطِ دل سپردن به امام، خودآگاهی از بی هویتی و سقوطی است که در ظلمات آخرالزّمان برای انسان ها واقع می شود. سقوط در باورهای پوچ و باطل و سقوط در اعمالی سراسر فاسد و جهنّمی. وقتی انسان با آسمانِ معنویت قطع رابطه کرد و از نظر به واسطه ی فیضِ بین زمین و آسمان محروم گشت به دوره ای که به خودیِ خود دوره ی اعتقادات سیاه و گرفتاری انسان به عقل معاش است وارد می شود، در حالی که پارسایان در زمان غیبتِ امام به دوره ای دیگر می اندیشند و منوّر به نورِ روحیه ی انتظار هستند.

از خود باید پرسید که در دوره ی غیبتِ امام زمان عجل الله تعالی فرجه پارسایانِ واقعی به چه چیز می اندیشند که در افضل اعمال به سر می برند؟ چه رازی در گوهر انتظار نهفته است که رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرمایند: «افْضَلُ الْعِبَادَهِ انْتِظَارُ الْفَرَج»(2) بهترین عبادت ها انتظار فرج است. با این وصف کسانی که در