تاریخ پس از ظهور صفحه 415

(2) نعمانی به سند خود که آن را تا سلیمان بن هلال می‌رساند، روایتی را از حضرت صادق علیه السّلام نقل نموده که آن امام از پدران بزرگوارش روایت کرده است که امام حسین علیه السّلام فرمود:

جاء رجل إلی أمیر المؤمنین علیه السّلام فقال له: یا أمیر المؤمنین نبّئنا بمهدیّکم هذا؛ فقال:

إذا درج الدارجون و قلّ المؤمنون ... لا یجبن إذا المنایا هلعت، و لا یجوز إذا المنون اکتنفت، و لا ینکل إذا الکماة اصطرعت، مشمّر مغلولب، ظفر ضرغامة، حصد مخدّش، ذکر، سیف من سیوف اللّه، رأس قیم، یشقّ رأسه فی باذخ السؤدد، و عارز مجده فی أکرم محتد ...

أوسعکم کهفا، و أکثرکم علما، و أوصلکم رحما. اللّهم فاجعل بیعته خروجا من الغمّة، و اجمع به شمل الأمّة. فإن خار اللّه لک فاعزم و لا تنثن عنه إن وفّقت له، و لا تجوزنّ عنه إن هدیت إلیه، هاه، و أومأ بیده إلی صدره شوقا إلی رؤیته. «2»

مردی نزد امیر مؤمنان علیه السّلام آمد و به او عرض کرد: ای امیر مؤمنان ما را از این مهدی خود آگاه کنید. پس آن حضرت فرمود: هنگامی که رفتنی‌ها بروند و منقرض شوند و مؤمنان اندک شوند .... هنگامی که مرگ شبیخون زند، او (مهدی) را ترسی در دل نباشد و چون مرگ رو نماید، سستی و ناتوانی از خود نشان ندهد و در میدان نبرد آنجا که دلیران پشتشان به خاک آید، عقب‌نشینی نکند. دامن همت به کمر زده و پرجمعیت و پیروزمند و شیر بیشه شجاعت باشد که ریشه‌کن‌کننده ستمگران، پشتوانه‌ای استوار و مردانه و شمشیری از شمشیرهای خدا باشد، سالار و پرخیری است که بزرگ شده خاندان جلالت و شرف است و ریشه مجد و بزرگواری‌اش در اصیل‌ترین ریشه‌ها باشد ... ساحت و درگاهش از همه شما گشاده‌تر و دانش او از همه شما افزون‌تر است و خویشان و نزدیکان را بیش از همه شما سرکشی می‌کند و حفظ و پیوستگی می‌نماید. پروردگارا، بیعت او را موجب در آمدن دلتنگی و اندوه قرار ده و به واسطه او پراکندگی امت را جمع ساز. پس اگر خداوند برای تو خیر خواست پس عزم خود استوار گردان و اگر در راه رسیدن به او توفیق یافتی از او به دیگری بازمگرد و هرگاه به سویش راه یافتی از او در مگذر. [امام علیه السّلام پس از این سخنان] آه از نهاد بر آورد و با دست به سینه خود اشاره کرد که چسان مشتاق دیدن روی اوست.

(3) طبرسی از ریّان بن صلت روایت کرده است:

قلت للرّضا علیه السّلام: أنت صاحب هذا الأمر؟ فقال: أنا صاحب هذا الأمر و لکنّی لست

______________________________
(1). الراوندی، سعید بن هبة اللّه، همان؛ ص 195.
(2). النعمانی، محمّد بن ابراهیم، همان؛ ص 113 به بعد.