حکومت جهانی مهدی (عج) صفحه 200

بلکه، او از نظر زندگی، یک زندگی طبیعی عینی خارجی دارد، منتها با عمری طولانی; در میان مردم و در دل جامعه ها رفت و آمد دارد; و در نقاط مختلف زندگی می کند; و اگر استثنایی در زندگی او هست همین است که او از یک عمر طولانی برخوردار است; همین و بس.

او بطور ناشناس در جامعه انسانی زندگی می کند، و هیچ کس درباره غیبت او جز این نگفته است; و چقدر فرق است میان «ناشناس» و «نامرئی»!

حال که این سوء تفاهم برطرف شد، به سراغ این موضوع می رویم که:

بسیار خوب، ولی این چنین زندگی ممکن است برای یک فرد عادی قابل توجیه باشد، امّا آیا برای یک رهبر آنهم یک رهبر بزرگ الهی قابل قبول است؟!

شاگردی که معلّم خود را نشناسد، بیماری که به وجود طبیب و مطبّ او پی نبرد، تشنه ای که از چشمه آب بی خبر باشد هر چند در نزدیکی او قرار داشته باشد چه بهره ای می توانند ببرند؟!

جالب این که:

این سؤال تنها امروز برای ما مطرح نیست; از روایات اسلامی بر می آید که حتّی پیش از تولّد مهدی(علیه السلام) در عصر امامان پیشینش مطرح بوده و به هنگامی که آنها سخن از مهدی و طول غیبتش به میان می آوردند، با چنین سؤال روبه رو می شدند و با آغوش باز به آن پاسخ می گفتند که نمونه ای از آنها را ذیلا از نظر می گذرانیم: