ترجمه گروهی قرآن کریم‌ صفحه 399

31- سورة لقمان‌

31- سورة لقمان

31: 0 به نام خدای گسترده مهرِ مهرورز 31: 1 الف، لام، میم. (1) 31: 2 آن آیات کتاب حکمت‌آمیز است. (2) 31: 3 در حالی که رهنمود و رحمتی برای نیکوکاران است؛ (3) 31: 4 (همان) کسانی که نماز را برپا می‌دارند، و [مالیات زکات را می‌پردازند و آنان خود به آخرت یقین دارند. (4) 31: 5 آنان از راهنمایی پروردگارشان برخوردارند، و تنها آنان رستگارند. (5) 31: 6 و از مردم کسی است که سخن سرگرم‌کننده (و بیهوده) را می‌خرد، تا بدون هیچ دانشی (مردم را) از راه خدا گمراه سازد و آن (آیات) را به ریشخند گیرد؛ آنان، عذابی خوارکننده برایشان (آماده) است. (6) 31: 7 و هنگامی که آیات ما بر او خوانده می‌شود، مستکبرانه روی برمی‌تابد، گویا آن را نشنیده است؛ چنانکه گویی در گوش‌هایش سنگینی است؛ پس اورا به عذاب دردناکی مژده ده! (7) 31: 8 در حقیقت کسانی که ایمان آورده و [کارهای شایسته انجام‌داده‌اند، بوستان‌های پرنعمت (بهشت) برای آنهاست؛ (8) 31: 9 در حالی که در آنجا ماندگارند؛ [این وعده حق خداست؛ و او شکست‌ناپذیر [و] فرزانه است. (9) 31: 10 (خدا) آسمان‌ها را بدون ستون‌هایی که آنها را ببینید آفرید، و در زمین [کوه‌های استواری افکند، [مبادا] که شما را بلرزاند، و از هر جنبنده‌ای در آن پراکنده کرد؛ و از آسمان آبی فرو فرستادیم، و (انواع گیاهان) از هر جفت ارجمندی در آن (زمین) رویاندیم. (10) 31: 11 این آفرینش خداست؛ پس به من بنمایانید آن (معبود) ان که غیر اویند چه چیزی را آفریده‌اند؟! بلکه ستمکاران در گمراهی آشکارند. (11) 31: 12 و بیقین به لقمان فرزانگی دادیم؛ (به او گفتیم:) که سپاس خدا را به جای آور؛ و هر کس سپاسگزاری کند، پس فقط به سود خودش سپاسگزاری می‌کند؛ و هر کس ناسپاسی کند، پس (زیانی به خدا نمی‌رساند؛ چرا) که خدا توانگری ستوده است. (12) 31: 13 و (یادکن) هنگامی را که لقمان به پسرش- در حالی که وی پندش می‌داد- گفت:» ای پسرکم! به خدا شرک مَورز؛ [چرا] که مسلماً شرک، ستمی بزرگ است. « (13) 31: 14 و به انسان درباره پدر و مادرش سفارش کردیم- مادرش به او باردارشد، در حالی که سستی بر سستی (می‌افزود.) و از شیر بازگرفتنش در دو سالگی بود- (و به او گفتیم:) که برای من و پدر و مادرت سپاس‌گوی! که فرجام (همه شما) فقط به سوی من است. (14) 31: 15 و اگر آن دو، تلاش کنند برای اینکه تو چیزی را که بدان هیچ دانشی نداری، همتای من قراردهی، پس از آن دو اطاعت مکن؛ و [لی در دنیا با آن دو بطور پسندیده همنشینی کن؛ و از راه کسی که به سوی من بازگشته، پیروی کن. سپس بازگشت شما فقط به سوی من است و شما را به آنچه همواره انجام می‌دادید، خبر می‌دهم. (15)