ترجمه قرآن (ارفع) صفحه 320

114 پس برتر است خدایی که به حق سلطان وجود است، در ابلاغ قرآن پیش از آنکه وحی به تو رسد شتاب مکن و بگو: پروردگارا! بر علم من بیفزا.

115 ما با آدم از قبل پیمان بستیم؛ ولی او فراموش کرد و او را دارای عزمی جزم نیافتیم.

116 و هنگامی که به فرشتگان گفتیم: بر آدم سجده کنید. همگی سجده کردند، جز ابلیس که امتناع کرد.

117 به آدم گفتیم که این شیطان، دشمن تو و همسرت می‌باشد؛ مبادا شما را از بهشت بیرون کند که در نتیجه بدبخت شوید.

118 تو در اینجا نه گرسنه می‌شوی و نه بدون لباس می‌مانی؛

119 و تو در این مکان نه تشنه می‌شوی و نه آفتاب آزارت می‌دهد.

120 شیطان آدم را وسوسه کرد و گفت: ای آدم! آیا تو را به درخت جاودانه و حکومت همیشگی دلالت بنمایم؟

121 آدم و حوّا از آن درخت خوردند، عورتشان آشکار شد. بی‌درنگ از برگهای بهشتی خود را پوشاندند. آدم نافرمانی پروردگارش را کرد؛ در نتیجه از راه حق خارج شد.

122 آنگاه پروردگارش او را برگزید و توبه‌اش را پذیرفت و هدایتش کرد.

123 خداوند به آدم و حوّا فرمود: از بهشت به زمین فرودآیید، در حالی که دشمن یکدیگر خواهید بود. هرگاه هدایت من به سراغ شما آید، هر که پذیرای آن باشد نه گمراه شود و نه شقی گردد.

124 و هر که از یاد من اعراض کند، زندگی سخت و تنگی خواهد داشت و روز قیامت کور محشورش خواهیم کرد.

125 آن روز می‌گوید: چرا مرا کور محشور کرده‌ای، در حالی که من بینا بوده‌ام؟