مهر بیکران صفحه 19

اکنون ای همراه همدل , آنچه شنیده ای از قتل و غارتها واز آتش و قهرها, از خشم و نفرت و از ذلت و از اسارت ودیگرها .

. .

همه پرده بغض و کینه ایست که خفاشان نورستیز برجمال آفتاب می کشند و سیرت کریه گرگان میش گونه ایست که زشتی درونشان را چنین اظهار می کنند و عاقبت شومی است که خود به انتظارش نشسته اند, نه روز پایان انتظارها و گریه ها,و نه وقت شادیها و هلهله ها, و نه هنگام حلقه زدن بر گردعزیزی از سفر آمده و .

. .

آن زمان است که رافت غائب به صحنه ظهور می آید و آنچه تاکنون مجال بروز و ظهور نداشته خودنمائی خواهد کرد وچنین باید گفت که : ظهور زیباست , چون ظهور زیبائیهاست .

حال جای این سخن باقی است که آیا وجدان انسانهای بیداراین همه رافت و محبت را به دیده اغماض می نگرد ؟ و آیادوستان او فطرت خویش را زیر پا می نهند و در صدد جبران اینهمه احسان برنمی آیند ؟ و اگر او بواقع یک انسان عادی بودنباید لطف او را جواب داد ؟ حال که امام و ولی نعمت است ! . . .

پس باید در صدد شکر برآمد اگر چه همگان از شکرش عاجزند لیک آنچه قلب انتظار کشیده اش را خشنود می سازد ومرهمی بر جگر مجروح اوست و شاید بتوان با آن ,

دل رنجیده اش را شاد نمود, دعا و درخواست ظهور آن غریب ونجاتش از زندان غیبت است و بعید به نظر نمی رسد که این وظیفه رنگ وجوب بخود گرفته باشد چنانچه بعضی روایات به آن اشاره می نمایند .

به عنوان نمونه سخنی را که امام مجتبی ( ع ) به یکی از بزرگان در عالم خواب یا مکاشفه فرموده اند نقل می کنیم با توجه به این نکته که دیدن ائمه هدی ( ع ) در خواب یا مکاشفه ازرؤیاهای صادقه می باشد .

[حضرت امام حسن مجتبی ( ع ) در عالم خواب یا مکاشفه به مرحوم آیه اللّه میرزا محمد باقر فقیه ایمانی فرمودند : در منبرهابه مردم بگوئید و به آنان دستور دهید توبه نموده و درباره تعجیل ظهور ( حضرت ) حجت ( ع ) دعا نمایند .