مهر بیکران صفحه 9

اگر بر فرض توجه شیعیان به آن عزیز ناشی از احتیاج ونیازی است که به او دارند پس این همه بذل عنایت بر دوستان و شیعیان از طرف آن ناحیه مقدس به چه جهت و منظوری می باشد و آیا آن امام که قطب عالم هستی و محور جهان آفرینش است احتیاجی بر غیر ذات حق دارد ؟ که خود نیزفرمودند : لان اللّه معنا فلا حاجه بنا الی غیره .

( ( 8 ) ) بدرستیکه خداوند با ماست پس حاجتی بر غیر اونداریم .

پس این ارتباط و دلبستگی آن حضرت به شیعیانش ازکدامین چشمه سار نشات گرفته و نشان از چیست ؟ جز آنکه جوشش رافتی است که سینه پر مهرش آن را انباشته کرده وخروش محبتی است که قلب از هستی برترش مالامال اوست .

اما این وصفها و تعریفها در برابر رافت امام ( ع ) نیست مگرقطره ای از باران رحمتش , و ذره ای از بی نهایت مهرش , امام آن مادری است که حقا می توان مهربانش خواند آنهم بر فرزندکوچکش که اگر کسی بوئی از رحم و عطوفت نبرده باشد برکودکانش ترحم می کند چه رسد به مادری سرا پا مهر .

سترگترین واژه

ولی در نهایت , مهر مادری نیز با تمام عظمتش حد ومرزی دارد و آیینه تشبیه را وسعت روی یار نیست , بلکه بهترآنکه بی پرده سخن رود و او آنچنان که هست ترسیم شود که

اگر رفیق را محبتی است از بیکران مهر او چشیده و اگر پدران راشفقتی است از جوشان لطف او جرعه ای نوشیده و مادران خود ذره نوش اقیانوس رافت اویند اینان را به امام ( ع ) چه شباهتی است و سوز رافت او را با گرمی مهر اینان چه مقارنتی .

همان به که او را بی نقاب نگریستن , تا هر کس به همت خودخوشه ای چیند و به قدر معرفتش جلوه ای بیند, اینجاست که امام ( ع ) از تشبیه و استعاره سر باز زده , شانی از شئون لطفش رابیان می کند و حرفی از الفبای عشقش را بر ملا می سازد که : امام پناه بندگان است در آن واقعه بزرگ و ترس آوری که همه در فکر خویش اند, آنجا که ملاذ و پناهی نیست , آنجا که دریای ژرف عطوفت مادر نیز به گل می نشیند, آن واقعه ای که خدا آن را از هر داهیه ای هولناکتر و از هر تلخی تلختر می نامد : ( یوم ترونها تذهل کل مرضعه عما اءرضعت وتضع کل ذات حمل حملها وتری الناس سکاری وما هم بسکاری ولکن عذاب اللّه شدید ) . ( ( 9 ) ) روزی که مادران شیرده فرزندان شیرخوار خود رافراموش می کنند و زن آبستن حمل خودرا ( ازترس ) ساقط می کند و مردم را مست و بی هوش می بینی ولی آنهامست نیستندولی عذاب الهی شدیداست .

امام اینجا پناه مردمان است , اینجا که گرمی تمام محبتهابه سردی می گراید و همه از یکدیگر فرار می کنند .

( یوم یفر المرء من