ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 126

[یاد کن روزی را که خدا، فرستادگان (ش) را جمع می‌کند، پس می‌گوید:» (در برابر دعوت،) چه پاسخی به شما داده شد؟ «می‌گویند:» برای ما هیچ دانشی نیست؛ که تنها تو، از همه (اسرار) نهان، بسیار آگاهی. « (109)

[یاد کن هنگامی را که خدا گفت:» ای عیسی پسر مریم! نعمت مرا بر خودت و بر مادرت بیاد آور؛ آنگاه که تو را با» روح پاک «تأیید کردم؛ در حالی که در گهواره و در میان‌سالی، با مردم سخن می‌گفتی؛ و هنگامی که کتاب و حکمت و تورات و انجیل را به تو آموختم؛ و هنگامی که به رخصت من، از گِل [چیزی همانند شکل پرنده می‌ساختی، و در آن می‌دمیدی، و به رخصت من، پرنده‌ای می‌شد؛ و نابینای مادرزاد، و (مبتلایان به) پیسی را به رخصت من، بهبود می‌بخشیدی؛ و هنگامی که مردگان را به رخصت من (زنده از قبر) بیرون می‌آوردی؛ و هنگامی که بنی اسرائیل (فرزندان یعقوب) را از (آسیب رساندن به) تو، بازداشتم؛ در آن موقع که دلیل‌های [معجزه آسا] برای آنان آوردی، و [لی کسانی از آنان که کفر ورزیدند، گفتند:» این [ها] جز سِحری آشکار نیست. « (110)

و (یاد کن) هنگامی را که به حواریون وحی کردم که:» به من و فرستاده من، ایمان آورید. «گفتند:» ایمان آوردیم، و گواه باش که ما تسلیم هستیم. « (111)

[یاد کن هنگامی را که حواریون گفتند:» ای عیسی پسر مریم! آیا پروردگارت می‌تواند غذایی از آسمان بر ما فرود آورد؟ « [عیسی گفت:» اگر مؤمن هستید [خودتان را] از [عذاب خدا حفظ کنید! « (112)

(حواریون) گفتند:» می‌خواهیم از آن بخوریم، و دل‌های ما آرامش یابد؛ و بدانیم که بیقین به ما راست گفته‌ای؛ و از شاهدان بر آن باشیم. « (113)