ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 127

عیسی پسر مریم گفت:» خدایا! (ای) پروردگار ما! از آسمان غذایی بر ما فروفرست؛ که عیدی برای اوّل ما و آخر ما، و نشانه‌ای از تو باشد؛ و ما را» روزی «ده؛ و تو بهترین» روزی «دهندگانی. « (114)

خدا فرمود:» حتماً من آن را بر شما فرود فرستم؛ و [لی بعد [از آن ، هر کس از شما کفر ورزد، پس مسلماً من با عذابی او را عذاب می‌کنم که هیچ یک از جهانیان را بدان عذاب نکرده باشم! « (115)

و [یاد کن هنگامی را که خدا فرماید:» ای عیسی پسر مریم! آیا تو، به مردم گفتی که من و مادرم را، دو معبودِ غیر از خدا، اتخاذ کنید؟! « [عیسی گوید:» منزّهی تو! برای من (سزاوار) نیست که چیزی را که برای من حقّ نیست، بگویم! اگر آن را گفته بودم پس حتماً تو آن را می‌دانستی؛ آنچه در جان من است، (تو) می‌دانی؛ و آنچه در ذاتِ توست، (من) نمی‌دانم؛ که تنها تو، از همه (اسرار) نهان بسیار آگاهی. (116)

جز آنچه مرا به آن فرمان دادی، [چیزی به آنان نگفتم؛ (به آنان گفتم) که: خدا را که پروردگار من و پروردگار شماست بپرستید. و تا هنگامی که در میانشان بودم، بر آنان گواه بودم؛ و [لی هنگامی که مرا بصورت کامل برگرفتی، تنها تو نگهبان آنان بودی؛ و تو بر هر چیزی، گواهی. (117)

اگر عذابشان کنی، پس براستی که آنان بندگان تواند؛ و اگر آنان را بیامرزی، پس براستی که تنها تو شکست‌ناپذیر [و] فرزانه‌ای. « (118)

خدا فرمود:» این، روزی است که راستی راستگویان، به آنان سود می‌بخشد؛ برای آنان بوستان‌های (بهشتی) است که از زیر [درختان ش نهرها روان است، در حالی که جاودانه در آن ماندگارند. خدا از آنان خشنود است، و آنان (نیز) از او خشنودند؛ این کامیابی بزرگ است. « (119)

فرمانروایی آسمان‌ها و زمین و آنچه در آنهاست، فقط از آنِ خداست؛ و او بر هر چیزی تواناست. (120)