ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 176

براستی که سرپرستِ من، خدایی است که کتابِ [قرآن را فرو فرستاده؛ و او شایستگان را سرپرستی می‌کند. (196)

و کسانی را که غیر از او می‌خوانید، نمی‌توانند یاریتان کنند، و نه خودشان را یاری می‌رسانند. (197)

و اگر آنها را به هدایت فرا خوانید، نمی‌شنوند. «و آنها را می‌بینی، در حالی که به تو می‌نگرند. و (در حقیقت) آنان نمی‌بینند! (198)

عفو (و مدارا پیش) گیر؛ و به (کار) پسندیده فرمان ده؛ و از نادان روی گردان. (199)

و اگر وسوسه‌ای از شیطان تو را تحریک کند، پس به خدا پناه ببر؛ [چرا] که او شنوای داناست. (200)

براستی کسانی که خودنگهداری (و پارسایی) می‌کنند، هنگامی که وسوسه‌ای از شیطان با آنان تماس یابد، به یاد (خدا) می‌افتند؛ و ناگهان آنان بینش یابند. (201)

و برادران (شیطان‌صفت) آن (مشرک) ان، ایشان را پیوسته در گمراهی می‌کشند، سپس کوتاه نمی‌آیند. (202)

و هنگامی که هیچ آیه‌ای برای آنان نیاوری، می‌گویند:» چرا آن را (از پیش خود) برنگزیدی؟! «بگو:» فقط از آنچه از طرف پروردگارم به سوی من وحی می‌شود، پیروی می‌کنم، این (قرآن) دلیل‌های بینش‌آور از طرف پروردگارتان، و رهنمود و رحمتی است برای گروهی که ایمان می‌آورند. « (203)

و هنگامی که قرآن خوانده شود، پس بدان [با دقت گوش فرا دهید؛ و [هنگام شنیدن ساکت باشید؛ باشد که شما (مشمول) رحمت شوید. (204)

و پروردگارت را در (درون) خودت، فروتنانه و ترسان و بدون صدای بلند، در بامدادان و عصرگاهان [و شب هنگام ، یاد کن؛ و از غافلان مباش! (205)

براستی کسانی که نزد پروردگار تواند، از پرستش او تکبّر نمی‌ورزند، و او را به پاکی می‌ستایند، و فقط برای او سجده (و فروتنی) می‌کنند. (206)