ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 264

(خدا) فرمود:» ای ابلیس؛ تو را چه شده که با سجده کنندگان نیستی؟! « (32)

گفت:» [من هرگز سجده نخواهم کرد برای بشری که او را از گِل خشکیده‌ای که از گِل سیاهِ (بدبوی مانده) گرفته شده، آفریده‌ای. « (33)

(خدا به ابلیس) فرمود:» بنابراین از آن [مقام فرشتگان بیرون شو، چرا که تو رانده شده‌ای؛ (34)

و در واقع تا روز جزا بر تو لعنت است! « (35)

(ابلیس) گفت:» پروردگارا، پس مرا تا روزی که (مردم) برانگیخته خواهند شد، مهلت ده. « (36)

(خدا) فرمود:» پس در واقع تو از مهلت داده شدگانی، (37)

تا روز زمان معلوم. « (38)

(ابلیس) گفت:» پروردگارا، به سبب آنکه مرا فریفتی، قطعاً (بدی‌ها را) در زمین برای آنان می‌آرایم؛ و حتماً همه آنان را می‌فریبم، (39)

مگر بندگان خالص شده تو از میان آنان. « (40)

(خدا) فرمود:» این راه راستی است که بر عهده من است. (41)

در حقیقت بندگانم (را) برای تو هیچ تسلّطی بر آنان نیست، مگر کسانی از گمراهان که تو را پیروی می‌کنند. (42)

و قطعاً جهنّم وعده‌گاه همه آنهاست! (43)

برای آن (جهنّم) هفت در است که برای هر دری، بخشی جداگانه از آن (گمراه) ان است. « (44)

در حقیقت پارسایان (خود نگهدار) در بوستان‌ها [ی بهشتی و چشمه‌سارانند. (45)

(به آنان گفته می‌شود:) در حال سلامت [و] امنیت وارد آنجا شوید؛ (46)

و آنچه در دل‌هایشان از کینه دارند، بَر می‌کَنیم، برادرانه بر تخت‌هایی رویاروی هم‌اند؛ (47)

هیچ رنجی در آنجا به آنان نمی‌رسد، و آنان از آنجا بیرون رانده نمی‌شوند. (48)

(ای پیامبر) بندگانم را آگاه کن که تنها من بسیار آمرزنده مهرورزم؛ (49)

و اینکه عذاب من تنها عذاب دردناک است! (50)

و از میهمان‌های ابراهیم به آنان خبر ده؛ (51)