ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 305

19- سورة مریم‌

به نام خدای گسترده مهرِ مهرورز

کاف، ها، یا، عین، صاد. (1)

(این) یاد رحمت پروردگار تو نسبت به بنده‌اش زکریاست؛ (2)

هنگامی که پروردگارش را با ندایی در مخفیگاه، صدا زد. (3)

گفت:» پروردگارا، براستی من استخوانم سست گردیده، و از جهت پیری (موی) سر شعله‌ور شده (و سفید گشته است.) و پروردگارا، (من) به سبب خواندن تو در (زحمت و) بدبختی نبوده‌ام. (4)

و در حقیقت من بعد از خودم از بستگانم ترسانم در حالی که زنم نازاست؛ پس از جانب خود سرپرستیِ (فرزندی) را به من ببخش؛ (5)

که از من ارث برد و از خاندان یعقوب (نیز) ارث برد؛ و پروردگارا، او را مورد رضایتت قرار ده. « (6)

ای زکریا! براستی ما تو را به پسری که نامش» یَحیی «است، مژده می‌دهیم؛ که پیش از (آن)، هیچ همنامی برای او قرار نداده‌ایم. (7)

(زکریا) گفت:» پروردگارا! چگونه برای من پسری خواهد بود؟! در حالی که زنم نازاست، و یقیناً از (شدّت) پیری به فرتوتی رسیده‌ام! « (8)

(فرشته) گفت:» چنین است، پروردگار تو گفته: که آن (کار) بر من آسان است؛ و بیقین پیش از (آن) تو را آفریدم در حالی که هیچ چیزی نبودی. « (9)

(زکریا) گفت:» پروردگارا! برای من نشانه‌ای قرار ده. «فرمود:» نشانه‌ات این است که سه شب (و روز) در حال تندرستی، با مردم سخن نگویی. « (10)

و از محراب (عبادتش) به سوی قومش بیرون آمد، و به آنان اشاره کرد:» که صبحگاهان و عصرگاهان تسبیح گویید. « (11)