ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 312

مسلّماً کسانی که ایمان آورده و [کارهای شایسته انجام داده‌اند، بزودی (خدای) گسترده‌مهر، برای آنان محبّتی (در دل‌ها) قرار می‌دهد. (96)

و فقط آن [قرآن را بر زبان تو آسان ساختیم تا پارسایان (خود نگهدار) را بوسیله آن مژده دهی، و گروه دشمنان سرسخت را بدان هشدار دهی. (97)

و چه بسیار گروه‌هایی را که پیش از آنان هلاک کردیم؛ آیا هیچ کس از ایشان را احساس می‌کنی؟! یا صدای آهسته‌ای از آنان می‌شنوی؟! (98)

20- سورة طه‌

به نام خدای گسترده مهرِ مهرورز

طا، ها. (1)

قرآن را بر تو فرو نفرستادیم تا به زحمت افتی. (2)

جز بخاطر اینکه برای کسی که (از مجازات) می‌هراسد، یاد آوری باشد. (3)

(قرآن) از سوی کسی فرود آمده، که زمین و آسمان‌های بلند را آفریده است. (4)

(خدای) گسترده‌مهر بر تخت (جهانداری و تدبیر هستی) تسلط یافت. (5)

آنچه در آسمان‌ها، و آنچه در زمین، و آنچه میان آن دو، و آنچه در زیر خاک است، فقط از آنِ اوست. (6)

و اگر بلند سخن گویی (یا مخفی کنی)، پس در حقیقت او راز و پنهان‌تر (از آن) را می‌داند. (7)

خداست که هیچ معبودی جز او نیست؛ نام‌های نیکو فقط از آنِ اوست. (8)

و آیا خبر موسی به تو رسیده است؟ (9)

هنگامی که آتشی را مشاهده کرد، و به خانواده‌اش گفت:» درنگ کنید [چرا] که من آتشی دیدم؛ تا شاید من شعله‌ای از آن برای شما بیاورم؛ یا بر (اثر) آتش رهنمودی بیابم. « (10)

و هنگامی که نزد آن (آتش) آمد، ندا داده شد:» ای موسی! (11)

براستی من خود پروردگارِ توام؛ پس کفش‌هایت را بیرون آر، [چرا] که تو در سرزمین مقدَّس» طُوی «هستی! (12)