ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 331

آوای آن (آتش) را نمی‌شنوند؛ و آنان در آنچه خودشان میل دارند، ماندگارند. (102)

وحشتِ بزرگ، آنان را اندوهگین نمی‌کند؛ و فرشتگان به استقبالشان می‌آیند، (در حالی که می‌گویند:) این روز (رستاخیزِ) شماست، که همواره (بدان) وعده داده می‌شدید؛ (103)

(همان) روزی که آسمان را همچون پیچیدن طومار نامه‌ها، در می‌نوردیم؛ همان‌گونه که نخستین آفرینش را آغاز کردیم، آن را باز می‌گردانیم؛ (این) وعده‌ای است بر عهده ما؛ قطعاً ما (آن را) انجام می‌دهیم. (104)

و بیقین در» زَبُور «بعد از آگاه کننده [تورات نوشتیم که:» بندگان شایسته‌ام، آن زمین را به ارث خواهند برد. « (105)

قطعاً در این (مطلب)، پیامی برای گروه پرستش کنندگان است. (106)

و تو را جز رحمتی برای جهانیان نفرستادیم. (107)

بگو:» فقط به سوی من وحی می‌شود که معبود شما معبودی یگانه است؛ پس آیا شما تسلیم می‌شوید؟! « (108)

و اگر روی برتابند، پس بگو:» به (همه) شما بطور یکسان اعلام (خطر) کردم؛ و نمی‌دانم آیا آنچه (از عذاب) وعده داده می‌شوید، نزدیک است یا دور؟ (109)

در حقیقت او سخن آشکار را می‌داند، و آنچه را پنهان می‌دارید (نیز) می‌داند. (110)

و نمی‌دانم شاید این (تأخیر عذاب،) آزمایشی برای شماست؛ و تا مدتی (مایه) بهره‌مندی است. « (111)

(پیامبر) گفت:» پروردگارا به حق داوری فرما! و پروردگار ما (خدای) گسترده‌مهر است، که در برابر آنچه وصف می‌کنید، (از او) یاری خواسته می‌شود. « (112)