ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 375

(شعیب) گفت:» پروردگار من به آنچه انجام می‌دهید داناتر است. « (188)

و او را تکذیب کردند، و عذابِ روزِ سایبانِ (ابر آتشبار) آنان را فرو گرفت؛ براستی که آن عذابِ روزی بزرگ بود! (189)

قطعاً در آن [ها] نشانه‌ای است و [لی بیشترشان مؤمن نیستند. (190)

و مسلماً تنها پروردگار تو شکست‌ناپذیر [و] مهرورز است. (191)

قطعاً این (قرآن) فروفرستاده پروردگار جهانیان است. (192)

رُوحُ الامین (جبرئیل احیاگر درستکار) آن را بر دل تو فرود آورد؛ (193)

تا از هشدار دهندگان باشی؛ (194)

به زبان عربی روشن (و واضح روشنگر)؛ (195)

و مسلماً (وصف) آن در نوشته‌های متین پیشینیان (آمده) است. (196)

و آیا اینکه دانشوران بنی اسرائیل (فرزندان یعقوب، وصف) آن را می‌دانند، نشانه‌ای برای آنان نبود؟! (197)

و اگر (بر فرض) آن را بر برخی از غیر عرب‌ها فرو می‌فرستادیم، (198)

و آن را بر ایشان می‌خواند، به آن ایمان نمی‌آوردند. (199)

اینگونه آن را در دل‌های خلافکاران راه می‌دهیم. (200)

در حالی که به آن (قرآن) ایمان نمی‌آورند تا اینکه عذاب دردناک را ببینند! (201)

و ناگهان (عذاب) به سراغشان می آید، و حال آنکه آنان (با درک حسّی) متوجه نمی‌شوند؛ (202)

و (در آن هنگام) می‌گویند:» آیا ما مهلت داده شده‌ایم؟! « (203)

و آیا به عذاب ما شتاب می‌ورزند؟! (204)

و آیا ملاحظه کردی که اگر سالیانی آنان را (از این زندگی) بهره‌مند سازیم، (205)

سپس آنچه را همواره به آنان وعده داده می‌شد، به سراغشان آید، (206)

بهره‌مندی دائمی‌شان (از دنیا چیزی از عذاب را) از آنان دفع نمی‌کند؟ (207)

و (مردم) هیچ آبادی را هلاک نکردیم جز در حالی که برای آن [ها] هشدار دهندگانی برای یادآوری بود. (208)

و (ما) ستمکار نبودیم. (209)

و شیطان‌ها آن (قرآن) را فرو نفرستادند؛ (210)