ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 377

27- سورة النمل‌

به نام خدای گسترده مهرِ مهرورز

طا، سین، آن آیات قرآن و کتاب روشنگر است؛ (1)

در حالی که رهنمودی و مژده‌ای برای مؤمنان است؛ (2)

(همان) کسانی که نماز را برپا می‌دارند، و [مالیات زکات را می‌پردازند، و آنان خود به آخرت یقین دارند. (3)

در واقع کسانی که به آخرت ایمان نمی‌آورند، کردار (بد) شان را برای آنان آراستیم، و آنان سرگردان می‌شوند. (4)

آنان کسانی هستند که عذاب بدی برای آنهاست؛ و تنها آنان در آخرت زیانکارترند. (5)

و قطعاً قرآن از نزد فرزانه‌ای دانا به تو القا می‌شود. (6)

(یادکن) هنگامی را که موسی به خانواده‌اش گفت:» براستی من آتشی دیدم؛ بزودی خبری از آن برای شما می‌آورم، یا نور شعله آتشی برای شما می‌آورم، باشد که شما گرم شوید. « (7)

و هنگامی که به سراغ آن (آتش) آمد، ندا داده شد که:» خجسته گردید کسی که در آن آتش است و کسی که در پیرامون آن است! و منزّه است خدایی که پروردگار جهانیان است! (8)

ای موسی! قطعاً من خدای شکست‌ناپذیر فرزانه‌ام؛ (9)

و عصایت را بیفکن!- و هنگامی که آن (عصا) را دید، چنانکه گویی آن همچون ماری می‌جنبید، پشت کرده روی برتافت، و به عقب بازنگشت- (ندا آمد:) ای موسی! نترس، [چرا] که من، فرستادگان، درنزدم نمی‌ترسند؛ (10)

مگر کسی که ستم کرده؛ آنگاه بعد از بدی، نیکی را جایگزین (آن) نماید، (که در این صورت اورا می‌بخشم)؛ چرا که من بسیار آمرزنده [و] مهرورزم. (11)

و دستت را در گریبانت داخل کن تا سفیدگونه بدون (عیب) بدی بیرون آید؛ با نشانه‌های (معجزه آسای) نه‌گانه به سوی فرعون و قومش (برو؛ چرا) که آنان گروهی نافرمانبردار بودند. « (12)

و هنگامی که نشانه‌های (معجزه آسای) روشنگرانه ما به سراغ آن (فرعونی) ان آمد گفتند:» این سِحری آشکار است! « (13)

و آن [ها] را بخاطر ستم و برتری طلبی انکار کردند، در حالی که دل‌هایشان بدان [ها] یقین داشت. و بنگر، که فرجام فسادگران چگونه بوده است. (14)

و بیقین به داود و سلیمان، دانشی دادیم؛ و آن دو گفتند:» ستایش مخصوص خدایی است که ما را بر بسیاری از بندگان مؤمنش برتری داد. « (15)

و سلیمان از داود ارث برد، و گفت:» ای مردم! زبان پرندگان به ما آموزش داده شد، و از هر چیزی به ما داده‌شده است؛ مسلماً این فقط فضیلت آشکاری است. « (16)

لشکریان سلیمان، از جنّ و انسان و پرنده، برایش گرد آوری شدند، و آنان (از پراکندگی و بی نظمی) بازداشته می‌شدند. (17)