ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 569

آن (دوست) ان به آنان نشان داده می‌شوند، خلافکار آرزو می‌کند که (برای نجات) از عذاب آن روز پسرانش را تاوان دهد. (11)

و (نیز) همسرش و برادرش را، (12)

و (نیز) خویشاوندانش که او را پناه می‌دادند، (13)

و (نیز) کسانی را که در زمین هستند جملگی (تاوان دهد) سپس او را نجات دهد. (14)

هرگز چنین نیست در واقع آن (دوزخ) شعله آتشین است! (15)

در حالی که بر کننده پوست سر و بدن بریان شده است. (16)

(دوزخ) فرا می‌خواند کسی را که پشت کرده و روی برتافته، (17)

و (نیز کسانی را که اموال را) جمع کرده و ذخیره کردند. (18)

در حقیقت انسان آزمند و کم طاقت آفریده شده است، (19)

هنگامی که بدی به او رسد بی‌تابی می‌کند، (20)

و هنگامی که نیکی به او رسد مانع (استفاده دیگران) می‌شود، (21)

مگر نمازگزاران، (22)

(همان) کسانی که آنان بر نمازشان مداومت می‌ورزند؛ (23)

و کسانی که در اموالشان حق معیّنی است، (24)

برای درخواست کننده و محروم، (25)

و کسانی که روز جزا را تایید می‌کنند، (26)

و کسانی که آنان از عذاب پروردگارشان بیمناکند، (27)

[چرا] که از عذاب پروردگارشان ایمنی نیست، (28)

و کسانی که آنان دامانشان را (در امور جنسی) حفظ می‌کنند، (29)

مگر در مورد همسرانشان یا آنچه (از کنیزان) مالک شده‌اند، که در حقیقت آنان (در این موارد) سرزنش نمی‌شوند. (30)

و کسانی که فراتر از این جویند پس تنها آنان تجاوزگرند. (31)

و کسانی که آنان امانت‌هایشان و پیمان‌هایشان را رعایت می‌کنند، (32)

و کسانی که آنان (برای ادای) گواهی‌هایشان ایستاده‌اند، (33)

و کسانی که آنان بر نمازشان مواظبت می‌نمایند، (34)

آنان در بوستان‌های (بهشتی)، گرامی داشته شده‌اند. (35)

پس چه شده برای کسانی که کفر ورزیدند که شتابان روبه تو آرند؟ (36)

از راست و از چپ، گروه گروه! (37)

آیا هر مردی از آن (کافر) ان طمع می‌ورزد که در بوستان پرنعمت (بهشت) درآورده شود؟! (38)

هرگز چنین نیست؛ در حقیقت ما آنان را از آنچه می‌دانند آفریده‌ایم. (39)