ترجمه قرآن (رضایی) صفحه 585

80- سورة عبس‌

به نام خدای گسترده‌مهرِ مهرورز

چهره درهم کشید و روی برتافت، (1)

(بخاطر) اینکه نابینا به سراغ او آمد. (2)

و چه چیز تو را آگاه می‌کند؟ شاید او رشد یابد [و پاک شود]، (3)

یا متذکر گردد پس یادآوری او را سود بخشد. (4)

اما کسی که توانگری نماید، (5)

پس تو به او روی می‌آوری، (6)

در حالی که [پاک نشدن و] رشد نیافتن او، ایرادی بر تو نیست. (7)

و اما کسی که با کوشش به سراغ تو می‌آید، (8)

در حالی که او می‌هراسد، (9)

پس تو از او (غافل می‌گردی و به دیگری) سرگرم می‌شوی. (10)

هرگز چنین نیست (که روش تو اینگونه باشد) در حقیقت آن (آیات) یادآوری است، (11)

و هر کس بخواهد آن را به یاد آورد. (12)

(در حالی که این آیات) در کتاب‌های ارجمند، (13)

بلند مرتبه پاکیزه، (14)

در دستان سفیران (و نویسندگان)، (15)

ارجمندان نیکوکار (است). (16)

کشته باد انسان چقدر او کافر است! (17)

او را از چه چیزی آفریده است؟! (18)

او را از آب اندک سیال آفرید و (اندازه) او را معین کرد. (19)

سپس راه (خروج) او را آسان کرد، (20)

سپس او را میراند و وی را در قبر نهاد، (21)

سپس هر گاه بخواهد او را زنده می‌کند. (22)

هرگز چنین نیست؛ هنوز آنچه را (خدا) به او فرمان داد به پایان نرسانده است. (23)

و انسان باید به غذایش نظر کند. (24)

که ما آب را با بارشی فرو ریختیم، (25)

سپس زمین را کاملًا شکافتیم، (26)

و در آن دانه (ها) رویاندیم، (27)

و (نیز) انگور و سبزی، (28)

و زیتون و درخت خرما، (29)

و باغ‌های انبوه، (30)

و میوه و گیاهان چراگاه، (31)

(که این) مایه بهره‌مندی برای شما و برای دام‌های شماست. (32)

و هنگامی که صدای مهیب (رستاخیز) بیاید، (33)

(همان) روزی که مرد از برادرش می‌گریزد، (34)

و (نیز از) مادرش و پدرش، (35)

و (همسرِ) همراهش و پسرانش؛ (36)

در آن روز برای هر مردی از آنان کاری (و حالی) است که او را (از دیگران باز می‌دارد و) دفع می‌کند! (37)

چهره‌هایی که در آن روز درخشان است، (38)

خندان [و] شادمان است. (39)

و چهره‌هایی که در آن روز غباری بر آن است، (40)

سیاهی آن را می‌پوشاند. (41)

فقط آنان کافران [و] بدکارانند. (42)