انتظار چیست، منتظر کیست؟ صفحه 41

1- 48. الغیبه، ص 320، ح 10.

ظهور، خود حضرت حجّت علیه السلام است، پس چگونه ممکن است که جامعه منتظِر، خشنودی حضرت مهدی علیه السلام را نخواهد، و در این بُعد، به حضرتش اقتدا نکند، و به او تشبّه نجوید؟!

در حدیث شریف نبوی صلی الله علیه وآله چنین آمده است:

«طُوبی لِمَنْ اَدْرَکَ اْلقائِم علیه السلام اَهْلِ بَیْتِی، وَهُوَ مُقْتَدٍ بِهِ، قَبْل قِیامِهِ...»؛(1)

«خوشا به حال کسی که قائم اهل بیتم را قبل از قیامش (در زمان غیبتش) در حالی که به او اقتدا کرده باشد درک کند».

و شاخص مهمّ این اقتدا، امر به معروف و نهی از منکر کردن، و اصلاح جامعه و آمادگی داشتن برای اجرای احکام الهی است.

انتظار کشیدن فرج و صبر کردن

انتظار بدون صبر و پایداری در برابر مشکلات، معنی پیدا نمی کند و این در حقیقت انتظار نیست، زیرا روح و جوهر اصلی انتظار، مقاومت و صبر است.

در احادیث معصومین علیهم السلام همواره به انتظار فرجی که همراه با صبر باشد تأکید شده است.