نگین آفرینش (درسنامه دوره مقدماتی معارف مهدویت) صفحه 183

در آیه 83 سوره نمل می فرماید:

((و یوم نحشر من کل امۀ فوجاً ممن یکذب بایاتنا فهم یوزعون))؛

روزی که از هر امتی گروهی را بر می انگیزیم از آنها که آیات ما را تکذیب می کردند، پس آنها بازداشته می شوند.

در این آیه سخن از روزی است که در آن گروهی از مردم برانگیخته می شوند بنابراین اشاره به روزی غیر از روز قیامت دارد زیرا که در قیامت همه انسانها از اولین و آخرین محشور می شوند. مرحوم طبرسی ; در تفسیر مجمع البیان نوشته است که براساس روایات بسیار از اهل بیت علیه السلام این آیه مربوطه به گروهی از شیعیان حضرت مهدی علیه السلام و نیز عده ای از دشمنان آن حضرت است که در دوران ظهور او به دنیا باز می گردند. (1)

در یکی  از آن روایات آمده که از امام صادق علیه السلام درباره این آیه سؤال شد؛ آن حضرت فرمود: مردم در مورد آن چه می گویند؟ راوی گفت: آنها می گویند: این آیه دربارۀ قیامت است. امام صادق علیه السلام فرمود:

«آیا خداوند در روز قیامت گروهی را بر می انگیزد و گروه دیگر را رها می کند؟! [اینگونه نیست] این آیه دربارۀ رجعت است. اما آیه قیامت این آیه است[که خداوند می فرماید]: «و حشرنا هم فلم نغا در منهم احداً» [یعنی: آنان را برانگیختیم هیچ کس از آنها را وانگذاشتیم]». (2)

در آیه 95 سوره انبیاء آمده است:

((و حرام علی قریۀ اهلکناها أنّهم لایرجعون))

ممتنع است- باز آمدن به دنیا – بر مردم شهری که آن را هلاک کردیم که آنها بر نمی گردند. این آیه نیز از مهم ترین دلیل های رجعت است، زیرا در قیامت همه مردمان و از جمله اقوام هلاک شده به عذاب الهی برمی گردند. این حقیقت در روایات متعدد بیان گردیده است.