حلقه اول : سلسله درس‌های مهدویت : معرفت و بندگی صفحه 69

إِن تَحْرِ‌صْ عَلَیٰ هُدَاهُمْ فَإِنَّ اللَّـهَ لَا یَهْدِی مَن یُضِلُّ ۖ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِ‌ینَ (1)

اضلال خدا مطابق با توضیحات گذشته، این است که خدا نخواهد کسی را مورد هدایت خود قرار دهد که در این صورت تلاش هیچ کس حتی پیامبر صلی الله علیه و آله به جایی نمی رسد. این خداست که باید نور علم و معرفت را بر قلب انسان بتاباند تا او را هدایت بهره مند گردد. اگر او نخواهد، دیگران کاری نمی توانند انجام دهند.(2)

پس آیه مورد بحث هر چند که به پیامبر صلی الله علیه و آله خطاب کرده (ان تحرض علی هداهم) اما مطابق روایات اهل بیت علیهم السلام باید گفت که خدا در این جا خواسته است تکلیف دیگران را معین کند. چون امام صادق علیه السلام فرمود: «نزل القرآن بایاک اعنی و اسمع یا جاره». (اصول کافی، کتاب فضل القرآن، باب النوادر، حدیث 14). یعنی: قرآن براساس این ضرب المثل عربی نازل شده که: به تو می گویم اما ای همیایه تو گوش کن. نظیر این ضرب المثل در فارسی این است که: «به در می گویند تا دیوار بشنود».