مناجات منتظران جلد 1 صفحه 164

البتّه در فصل آینده خواهیم گفت که اصرار ورزیدن بر برخی از خواسته های مادّی و دنیوی به هیچ وجه معقول و به صلاح آدمی نیست. لذا فرمایش پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم باید حمل بر مواردی شود که اصرار کردن در آن موارد قبیح نیست، مانند امور معنوی از قبیل آمرزش گناهان. در چنین مواردی است که امام باقر علیه السلام قسم یاد کرده اند که خدای متعال قطعاً حاجت دعاکننده را برآورده می سازد. فرمودند:

وَاللهِ لا یُلِحُّ عَبدٌ مُؤمِنٌ عَلَی اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ فی حاجَتِهِ إلّا قَضاها له.(1)

قسم به خدا هیچ بنده با ایمانی در برآورده شدن حاجتش به درگاه خدای عزّ و جل اصرار نمی ورزد مگر آنکه (خداوند) خواسته اش را برآورده می کند.

آری اگر انسان دری را بکوبد و بر باز شدن آن اصرار ورزد، بالاخره در به رویش باز شده و او وارد می گردد. به فرمایش امیرمؤمنان علیه السلام:

مَن اِستَدامَ قَرعَ البابِ وَ لَجَّ وَلَجَ.(2)

هرکس کوبیدن در را ادامه دهد و در آن لجاجت به خرج دهد، بالاخره (در باز شده و) وارد می شود.

گفت پیغمبر که گر کوبی دریعاقبت زان در برون آید سری

15- گریستن (بکاء)

اشاره

یکی دیگر از آداب نیکوی دعا کردن - اگر برای انسان حاصل شود - گریه کردن در هنگام دعاست. گریه هرچند که به چشم نسبت داده می شود و می گویند: چشم گریان، امّا در حقیقت کار دل است و به طور معمول و طبیعی تا دل نشکند، اشک از چشم سرازیر نمی گردد. این دل گریان نزد خدا بسیار قیمتی و ارزشمند است. از حضرت صادق علیه السلام نقل شده که فرمودند:

ما مِن شَیءٍ اِلّا ولَهُ کَیلٌ و وَزنٌ اِلّا الدُّمُوعَ فَإِنَّ القَطرَهَ تُطفِیءُ بِحاراً مِن8.

1- اصول کافی، کتاب الدّعاء، باب الالحاح فی الدّعاء و التّلبّث، ح3.
2- غررالحکم و دررالکلم، باب اجابه الدّعاء و موجباتها، ص193، ح3758.