مناجات منتظران جلد 2 صفحه 109

فرج قرار دهد.

حتّی - چنانچه در بخش گذشته آوردیم - مطابق آنچه اسحاق بن عمّار از امام صادق علیه السلام نقل کرده است(1)، می توانیم به عنوان مقدّمه سازی برای گریه و دعا در حقّ امام زمان علیه السلام از در گذشتگان از بستگان خود یاد کنیم که با آنها رابطه عاطفی داشته ایم و یادآوری فوت ایشان ما را به گریه می اندازد، آنگاه این گریه را مقدّمه دعا برای حضرت قرار دهیم. این حدّاقل کاری است که برای پیدایش حال گریه در هنگام دعا می توانیم انجام دهیم. اگر کسی درصدد ایجاد این حال باشد، از همه این راه ها می تواند به مقصود خود برسد، مراد از «تباکی» که در برخی حالات - از جمله حاجت خواستن(2)- به آن امر شده ایم، انجام همین جور کارهاست که بالاخره اشک انسان را در می آورد، هرچند به اندازه بال مگس باشد.

چگونگی پیدایش حال ضجّه و تضرّع

حال ضجّه و تضرّع هم برای انسان بی دلیل پیدا نمی شود، باید اتّصال روحی و قوی ترین با ائمّه اطهار علیهم السلام به خصوص حضرت بقیه الله ارواحنا فداه برقرار نمود تا در هنگام دعا برای ایشان ناله و فریاد انسان بلند شود و به خاطر تعجیل فرج آن حضرت زار بزند. برخی از زمینه سازی هایی که در مورد گریه برای حضرت بیان شد، اگر شدید شود می تواند به ضجّه و تضرّع هم منتهی گردد. فراموش نکنیم که به فرموده امام صادق علیه السلام ضجّه و بکاء در زمان غیبت امام عصر علیه السلام و درخواست تعجیل فرج ایشان - که بنی اسرائیل چهل صباح انجام دادند و نتیجه گرفتند - تأثیر به سزایی در جلو افتادن ظهور آن سرور خواهد داشت.(3)

بنابراین علاوه بر دعا برای تعجیل فرج امام علیه السلام خود حالت گریه و ضجّه داشتن درم.