مناجات منتظران جلد 2 صفحه 154

سُمرَتِهِ صُفرَهٌ مِن سَهَرِ اللَّیلِ بِأَبی مَن لَیلَهَ یَرعَی النُّجُومَ ساجِداً وَ راکِعاً بِأَبی مَن لا یَأخُذُه فِی اللهِ لَومَهُ لائِمٍ مِصباحِ الدُّجی بِأَبی القائِمُ بِأَمرِاللهِ.(1)

او مهدی از آل محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم است... پدرم فدای آن کشیده شکم، پیوسته ابرو، باریک ساق، چهار شانه، گندمگونی که زردی ناشی از شب زنده داری به آن آمیخته شده است. پدرم فدای آنکه شب خود را در حال سجود و رکوع به مراقبت از ستارگان می گذراند. پدرم فدای کسی که در راه خدا ملامت هیچ ملامت کننده ای در او اثر نمی گذارد. چراغ تاریکی ها، پدرم فدای قیام کننده به امر خداوند.

در این چند سطر امام هفتم علیه السلام چهار بار تعبر «بَأبی...» را در مورد فرزندشان حضرت بقیه الله ارواحنا فداه به کار برده اند. بسیار قابل تأمّل است که حجّم معصوم خداوند که خود مقام امامت عظمی داشته اند، در حقّ یک امام دیگر چنین سخن بگویند. یعنی پدرشان را - که ایشان هم امام بوده اند - فدای آخرین وصیّ پیامبر خاتم صلّی الله علیه و آله و سلّم بدانند. اوصافی هم که برای معرّفی این تنها باقیمانده الهی به کار برده اند، قابل توجّه است. گویی حضرتش را می دیدند که با چه سیمای زیبایی به عبادت می پردازند. آنچه امام موسی بن جعفر علیهما السلام فرموده اند، بیان حال فعلی امام زمان ماست که سال های سال بلکه قرن های طولانی چنین بوده اند. اکنون 1168 سال(2) از این حالات مهدی آل محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم می گذرد که شب زنده داریش صورت مبارکش را به رنگ گندمی مایل به زرد درآورده و هر شب در حال عبادت خدا از ستارگان آسمان مراقبت و محافظت می فرماید. آری آسمان و ستارگانش، بلکه همه ساکنان آسمان، بالاتر، همه عالم هستی تحت رعایت و عنایت آن وجود گرامی اداره می شود. اگر عنایت او نباشد، کیان هستی به هم می ریزد و سنگ روی سنگ بند نمی شود. آیا عالمد.