ترجمه کمال الدین جلد2 صفحه 163

ترجمه کمال الدین ،ج‌2،ص:305

سرپرستی تسلیم نماید که از آن نگهداری کرده (1) و آن را آباد سازد و از درآمدش خرج و مخارجش را بپردازد و باقی آن را به ناحیه ما بفرستد، آری این کار برای کسی که صاحب مزرعه او را سرپرست آن کار نماید جائز است ولی برای دیگری روا نیست.

امّا پرسش از میوه‌هایی که متعلّق به ما است و رهگذر بر آنها عبور می‌کند و آنها را بر می‌دارد و می‌خورد که آیا آن جایز است؟ پاسخ این است که خوردنش جایز و بردنش حرام است.

51-

(2) ابو بصیر گوید: به امام باقر علیه السّلام گفتم: اصلحک اللَّه! ساده‌ترین چیزی که بنده به واسطه آن داخل در دوزخ می‌شود چیست؟ فرمود: کسی که درهمی از مال یتیم بخورد و ما یتیم هستیم.

مصنّف این کتاب- رضی اللَّه عنه- گوید: یتیم در این موضع به معنی منقطع از قرین است و به این معنی پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم یتیم نامیده شده است و همچنین هر امامی که پس از وی آمده است به این معنی یتیم است و آیه الَّذِینَ یَأْکُلُونَ أَمْوالَ الْیَتامی ظُلْماً در باره آنها نازل شده است و پس از ایشان در باره سایر ایتام جاری است

ترجمه کمال الدین ،ج‌2،ص:306

و درّ یتیم را از آن رو یتیم می‌گویند که از قرین منقطع است.

52-

(1) ابو علیّ بن ابو الحسین اسدیّ از پدرش روایت کند که گفت: توقیعی از جانب شیخ ابو جعفر محمّد بن عثمان عمری- قدّس اللَّه روحه- ابتداء و بدون سؤال چنین صادر گردید: